Βαρσοβία–Κρακοβία: Η μάχη με το τρένο

1 city (3) warsaw central

Μετά τις προηγούμενες περιπέτειές μου με τα τρένα στην Πολωνία, αυτή τη φορά είχα αποφασίσει να είμαι οργανωμένος. Είχα βγάλει από πριν το εισιτήριο από τη Βαρσοβία για την Κρακοβία και, στο μυαλό μου, το τρένο έφευγε περίπου στις 11:55. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά; Αρκετά πράγματα, όπως αποδείχθηκε.

Το πλάνο που ξέχασα

Η ιστορία είχε αρχίσει στην πραγματικότητα από το προηγούμενο βράδυ. Είχα περάσει πολύ καλά στη Βαρσοβία και είχα δει αρκετά από όσα ήθελα. Προς το τέλος της βραδινής μου βόλτας βρέθηκα πάνω στη γέφυρα Świętokrzyski, στον Βιστούλα, και λίγο πριν επιστρέψω στο ξενοδοχείο μου ήρθε η σκέψη: είχα ξεχάσει να τραβήξω ένα πλάνο όπου θα εμφανιζόμουν εγώ στην κάμερα και θα έλεγα δυο λόγια. Για το βίντεό μου ήταν σημαντικό, γιατί θα μπορούσε να λειτουργήσει ως δυνατό κλείσιμο για το κεφάλαιο της Βαρσοβίας, αντί για απλά πλάνα της πόλης με αφήγηση από πάνω. Το χειρότερο; Είχα σημειώσεις για το τι έπρεπε να τραβήξω, απλώς μέσα σε όλα όσα είχα στο μυαλό μου δεν κοίταξα τη συγκεκριμένη σημείωση. Το πρωί δεν υπήρχε χρόνος να επιστρέψω στη γέφυρα, αφού είχα προγραμματίσει να πάω στο Łazienki Park και μετά να προλάβω το τρένο. Εντάξει, σκέφτηκα, έγινε, θα προσέξω περισσότερο στα επόμενα.

Μόνο που, όταν επέστρεψα στο ξενοδοχείο, με περίμενε άλλη μία δυσάρεστη έκπληξη: «Δεν έχω τίποτα από το Γκντανσκ!» Το μυαλό μου πήγε σε ένα από τα αγαπημένα μου σημεία στην πόλη διαμάντι που μου έκλεψε την καρδιά, μια γέφυρα από όπου είχα περάσει πολλές φορές και όπου είχα καθίσει στο τέλος χαζεύοντας την περιοχή. «Αποκλείεται να μην έχω τραβήξει φωτογραφίες και βίντεο από εκεί», σκέφτηκα. Άρχισα να ψάχνω τις κάμερες. Τίποτα. Ξαναψάχνω. Τίποτα. Μόνο ένα-δύο πλάνα όπου απλώς περνούσα μπροστά από το σημείο ή στεκόμουν για λίγο. Το βασικό υλικό που πίστευα ότι είχα τραβήξει δεν υπήρχε πουθενά. Εκεί πραγματικά φρίκαρα. Για περίπου μισή ώρα έψαχνα απελπισμένα μήπως είχα ξεχάσει κάποιο αρχείο, μήπως βρισκόταν σε άλλη κάμερα, μήπως το είχα αποθηκεύσει κάπου αλλού. Όταν κάπως ηρέμησα, σκέφτηκα ποιοι θα μπορούσαν να με βοηθήσουν και μου ήρθαν στο μυαλό ο άνθρωπος από τον οποίο είχα νοικιάσει το δωμάτιο στο Γκντανσκ και ο οδηγός που μου είχε κάνει την ξενάγηση. Τους έστειλα αμέσως μήνυμα, μήπως είχαν δικό τους υλικό από το σημείο. Μετά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο. Προσπάθησα να κοιμηθώ. Δεν κοιμήθηκα καλά. Σχεδόν καθόλου.

Firefighters gathered on a bridge over the Vistula River in Warsaw, Poland.
View from beneath a bridge over the Vistula River in Warsaw, with police vehicles visible along the riverbank in the distance

Η εξαφανισμένη οδοντόβουρτσα

Το πρωί σηκώθηκα, μάζεψα τα πράγματά μου και ετοιμάστηκα να φύγω. Ώρα 8:30. Και τότε διαπίστωσα ότι δεν έβρισκα την οδοντόβουρτσά μου. Έψαξα παντού, τίποτα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η καθαρίστρια βρισκόταν ήδη στο μπάνιο και σφουγγάριζε, οπότε δεν μπορούσα καν να ψάξω όπως ήθελα. Πέρασε η ώρα, πήγε σχεδόν εννιά και ακόμα τίποτα. Έκανα μια τελευταία προσπάθεια και, εκεί που κοιτούσα ξανά το μπάνιο, μου ήρθε να ανοίξω ένα συρτάρι. Η οδοντόβουρτσα ήταν εκεί! Η καθαρίστρια την είχε βρει από το προηγούμενο βράδυ και την είχε βάλει στο συρτάρι μαζί με άλλα αντικείμενα που είχαν ξεχάσει προηγούμενοι επισκέπτες. Μικρή νίκη. Τουλάχιστον δεν έχασα και την οδοντόβουρτσα.

Ο νόμος του Μέρφι χτυπά ξανά

Πήγα γρήγορα στο Łazienki Park, έβγαλα τα πλάνα που ήθελα και διαπίστωσα ότι είχα λίγο χρόνο ακόμη. Και τότε σκέφτηκα: «Η γέφυρα!» Ήταν σχετικά κοντά, οπότε μπορούσα να πεταχτώ, να τραβήξω δύο-τρία γρήγορα πλάνα και να έχω τουλάχιστον αυτό που είχα ξεχάσει την προηγούμενη μέρα. Πήγα λοιπόν στη γέφυρα Świętokrzyski, έβγαλα τα πλάνα μου και, πάνω που έκανα πρόβα τα λόγια μου, άκουσα σειρήνες. Αστυνομία, πυροσβεστική και κινητικότητα στη γέφυρα. Είχε συμβεί ένα σοβαρό περιστατικό και, όπως κατάλαβα, οι αρχές έψαχναν έναν άνθρωπο που είχε πέσει ή είχε πηδήξει στο ποτάμι από άλλο σημείο. Φυσικά δεν μπορούσα να το αγνοήσω. Από την άλλη, η χρονική συγκυρία ήταν σχεδόν απίστευτη: είχα πάει στη γέφυρα μόνο και μόνο επειδή την προηγούμενη μέρα είχα ξεχάσει το πλάνο μου, και ακριβώς εκείνη τη στιγμή συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ο νόμος του Μέρφι είχε αποφασίσει να ασχοληθεί προσωπικά με το βίντεό μου. Παρόλα αυτά, αφού έδειξα αρκετή υπομονή μέχρι να σταματήσουν οι σειρήνες, κατάφερα να ολοκληρώσω τα πλάνα που χρειαζόμουν και έφυγα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή πίστευα ότι είχα κάνει ό,τι μπορούσα. Δεν είχα υπολογίσει το φαλάφελ.

«Το τρένο φεύγει σε… δεκαπέντε λεπτά;»

Πήρα το μετρό και κατέβηκα κοντά στον κεντρικό σταθμό της Βαρσοβίας γύρω στις 11:25. Στο μυαλό μου είχα μισή ώρα μέχρι το τρένο. Άνετα. Στον δρόμο προς τον σταθμό είδα δύο fast food, και στο ένα είχε φαλάφελ. Πείναγα. Πέρασα αρχικά από μπροστά, μετά σκέφτηκα ότι ίσως στο σταθμό το φαγητό ήταν ακριβότερο, γύρισα πίσω, κοίταξα την τιμή και είπα «εντάξει, θα πάρω από εδώ». Παρήγγειλα, και όσο περίμενα να ετοιμαστεί, σκέφτηκα να κάνω κάτι πολύ λογικό: να κοιτάξω το εισιτήριό μου, για να δω από ποια πλατφόρμα έφευγε το τρένο. Κοιτάζω την ώρα. Κοιτάζω ξανά. Και παγώνω. Το τρένο δεν έφευγε στις 11:55. Έφευγε στις 11:40, και η ώρα ήταν 11:31. Εννιά λεπτά.

Κοίταξα τον άνθρωπο που έφτιαχνε το φαλάφελ. «Τελείωνε γρήγορα!» «Πόσο χρόνο έχεις;» «Ένα λεπτό.» Με κοίταξε. «Ένα λεπτό;» «Ένα λεπτό έχεις και πολύ είναι!» Άρχισε να το φτιάχνει όσο πιο γρήγορα μπορούσε, αλλά στις 11:32 ακόμα δεν είχε τελειώσει. «Γρήγορα, φέρ’ το!» Εκείνη τη στιγμή ήρθε ένας άλλος πελάτης, πλήρωσε κάτι και ο υπάλληλος μου έκανε νόημα να περιμένω. Εγώ πλέον ήμουν στα πρόθυρα πανικού. Ευτυχώς ο άλλος πελάτης πλήρωσε γρήγορα, πήρα το φαλάφελ όπως-όπως και έφυγα.

Τρέχοντας με βαλίτσα και φαλάφελ

Βγαίνω στον δρόμο και αρχίζω να τρέχω: στο ένα χέρι η μικρή βαλίτσα, στην πλάτη το backpack, στο άλλο χέρι το φαλάφελ. Μετά από περίπου πενήντα μέτρα κατάλαβα ότι δεν γινόταν να συνεχίσω έτσι. Σταμάτησα, έχωσα το φαλάφελ μέσα στο backpack και συνέχισα το τρέξιμο, πλέον μόνο με τη βαλίτσα στο ένα χέρι και το backpack στην πλάτη.

Έφτασα στις αποβάθρες χωρίς να έχω ούτε χρόνο ούτε διάθεση να κοιτάξω τους πίνακες. Άλλωστε, μετά την εμπειρία μου στο Γκντανσκ, δεν ήμουν και ιδιαίτερα αισιόδοξος ότι θα καταλάβαινα κάτι από τα πολωνικά. Ρωτάω έναν άνθρωπο. Δεν ήξερε. Ρωτάω δεύτερο. Ούτε αυτός. Ο τρίτος με είδε εμφανώς πανικόβλητο και μάλλον κατάλαβε ότι έπρεπε να ασχοληθεί σοβαρά μαζί μου. «Τι ώρα φεύγει το τρένο σου;» «11:40. Κρακοβία.» Κοίταξε το εισιτήριο, κοίταξε την αποβάθρα, ξανακοίταξε. «Πρέπει να είσαι εδώ.» Κοίταξα κι εγώ. Ήμασταν στην αποβάθρα 3. «Από την αποβάθρα 1», μου λέει. «1;» Κοιτάζω καλύτερα την πινακίδα και, πράγματι, ήταν η 1. Η ώρα είχε πάει 11:38 και το τρένο ήταν ήδη απέναντι.

Το τελευταίο σπριντ

Σηκώνω τη βαλίτσα και αρχίζω να τρέχω: ανεβαίνω τις κυλιόμενες σκάλες, περνάω απέναντι, κατεβαίνω τις επόμενες. Μπροστά μου ένα ζευγάρι με βαλίτσες, που φυσικά εκείνη ακριβώς τη στιγμή μου είχε μπλοκάρει τον δρόμο. «Excuse me! Excuse me!» Προσπαθούσα να τους προσπεράσω, αλλά δεν καταλάβαιναν τι γινόταν και με κοιτούσαν σαν να είχα πάθει κρίση πανικού. Για να είμαι ειλικρινής, κάπως έτσι ήταν. Με τα πολλά, οι κυλιόμενες έφτασαν κάτω, το ζευγάρι προχώρησε και άνοιξε ο δρόμος.

Έτρεξα προς έναν υπεύθυνο του σταθμού και του έδειξα το εισιτήριο. «Which carriage?» Κοίταξε. «Fourth carriage.» Πάω να μπω στο τρίτο. «No, no! Fourth!» Η ώρα είχε πάει 11:39 και το τρένο μπορούσε να φύγει οποιαδήποτε στιγμή. Τρέχω προς το τέταρτο βαγόνι, φτάνω στην πόρτα, μπαίνω, κάνω δύο βήματα και τότε… κλείνει η πόρτα και το τρένο αρχίζει να κινείται. Είχα προλάβει. Για περίπου τριάντα δευτερόλεπτα.

Επιτέλους, Κρακοβία

Εξαντλημένος, ιδρωμένος και ακόμα μέσα στην ένταση, βρήκα μια θέση και κάθισα χωρίς καν να καταλαβαίνω καλά πού βρισκόμουν. Ρώτησα έναν επιβάτη. «Seat 32.» Πήγα στη θέση μου, όπου καθόταν μια κοπέλα, και της έδειξα το εισιτήριο. Κοίταξε και μου είπε ότι πράγματι ήταν η θέση μου, και μάλιστα ήμουν τυχερός, γιατί ήταν δίπλα στο παράθυρο. Μου την παραχώρησε, άφησα τη βαλίτσα στον χώρο των αποσκευών, έβαλα το κινητό να φορτίζει και κάθισα. Για πρώτη φορά εκείνο το πρωί δεν χρειαζόταν να τρέχω πουθενά. Κοίταξα έξω από το παράθυρο και η Βαρσοβία άρχισε σιγά-σιγά να απομακρύνεται. Πήρα δύο βαθιές ανάσες. Η περιπέτεια είχε τελειώσει.

Για άλλη μία φορά είχα καταφέρει να κάνω τα πράγματα πολύ πιο δύσκολα απ’ όσο χρειαζόταν. Είχα ξεχάσει πλάνα, είχα χάσει υλικό από το Γκντανσκ, είχα ψάξει την οδοντόβουρτσά μου, είχα πετύχει ένα σοβαρό περιστατικό στη γέφυρα, είχα γυρίσει πίσω για ένα φαλάφελ, είχα διαβάσει λάθος την ώρα του τρένου, είχα τρέξει με βαλίτσα και φαγητό, είχα πάει στη λάθος αποβάθρα και σχεδόν μπήκα στο λάθος βαγόνι. Και παρ’ όλα αυτά… τα κατάφερα. Το τρένο είχε φύγει, αλλά το ταξίδι δεν είχε καταστραφεί. Και εγώ πήγαινα πλέον προς την Κρακοβία, έχοντας μόλις αποκτήσει άλλη μία ιστορία για να διηγούμαι.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll to Top