Η άφιξη στο Γκντανσκ: ένα ταξίδι που άρχισε πριν καν φτάσω
Υπάρχουν ταξίδια που ξεκινούν τη στιγμή που προσγειώνεσαι στον προορισμό σου. Και υπάρχουν και εκείνα που ξεκινούν πολύ νωρίτερα.
Το δικό μου ταξίδι στην Πολωνία, όπως αποδείχθηκε, ξεκίνησε ουσιαστικά από τη στιγμή που αποφάσισα να αλλάξω ολόκληρο το αρχικό μου πρόγραμμα.
Είχα κλείσει Βαρσοβία – Βρότσλαβ – Κρακοβία. Στη συνέχεια, όμως, αφού πήρα πληροφορίες από δύο διαφορετικές πηγές, άρχισα να σκέφτομαι ότι το Βρότσλαβ τελικά δεν ήταν αυτό που έψαχνα για το συγκεκριμένο ταξίδι.
Οπότε… αλλαγή σχεδίου.
Γκντανσκ – Βαρσοβία – Κρακοβία.
Το πρόβλημα ήταν ότι τα αεροπορικά μου εισιτήρια ήταν ήδη κλεισμένα με την Aegean, με άφιξη στη Βαρσοβία. Προσπάθησα να δω αν μπορούσα να αλλάξω τον προορισμό, αλλά οικονομικά δεν είχε νόημα. Για ένα εισιτήριο περίπου 120 ευρώ, η ακύρωση θα μου επέστρεφε ουσιαστικά μόνο ένα μικρό μέρος από τους φόρους.
Υπήρχε και πτήση προς Γκντανσκ, αλλά την ίδια περίπου ημέρα και μάλιστα αργότερα, οπότε τελικά δεν θα κέρδιζα και ιδιαίτερο χρόνο.
Άρα αποφάσισα:
Θα προσγειωθώ στη Βαρσοβία και από εκεί θα πάω με τρένο στο Γκντανσκ.
Απλό.
Θεωρητικά.
Από τη Βαρσοβία στο Γκντανσκ
Η πτήση από την Αθήνα ήταν από τις καλύτερες που έχω κάνει. Για την ακρίβεια, δεν θυμάμαι να είχα ξαναζήσει τόσο ήρεμη πτήση.
Προσγειώθηκα στη Βαρσοβία και κατευθύνθηκα προς τον σταθμό των τρένων του αεροδρομίου. Εκεί υπήρχαν δύο τρένα και για λίγα λεπτά είχα την πρώτη μικρή αμφιβολία:
Ποιο πάει στο Warsaw Central, τον κεντρικό σταθμό της Βαρσοβίας;
Ρώτησα λίγο κόσμο, κοίταξα τον πίνακα, επιβεβαίωσα ότι είχα καταλάβει σωστά και μπήκα.
Ήταν το σωστό.
Έφτασα στον κεντρικό σταθμό και τότε ξεκίνησε το επόμενο επεισόδιο. Δεν έβλεπα ταμείο, δεν έβλεπα εκδοτήριο. Ρωτούσα κόσμο και κανείς δεν μπορούσε να μου δώσει ξεκάθαρη απάντηση.
Εδώ μπήκε στο παιχνίδι η τεχνολογία.
Άνοιξα το AI και ρώτησα πού μπορούσα να βγάλω εισιτήριο για Γκντανσκ. Μου έδειξε τα αυτόματα μηχανήματα.
Έψαξα τον προορισμό και είδα γραμμένο Gdańsk Główny — ή μάλλον κάτι που το μηχάνημα εμφάνιζε συντομευμένο, ως «Gdańsk Gł…». Και φυσικά, επειδή εκείνη τη στιγμή ήθελα να είμαι απολύτως σίγουρος, ξαναρώτησα το AI:
«Αυτό είναι το Gdańsk Główny;»
Ναι, ήταν.
Ωραία.
Βγάζω το εισιτήριο.
Και τότε εμφανίζεται η επόμενη έκπληξη:
Δεν υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις. Μόνο όρθιοι.
«Είσαι σίγουρος ότι θέλεις να συνεχίσεις;»
Ναι.
Φυσικά και ήμουν σίγουρος. Είχε ήδη σκοτεινιάσει, ήταν περίπου επτά το απόγευμα και είχα ενημερώσει τον άνθρωπο στο Γκντανσκ ότι θα έφτανα περίπου στις 21:30–22:00. Το ταξίδι με το τρένο θα διαρκούσε περίπου τρεις ώρες.
Θα φύγω.
«Ποιο από όλα αυτά τα τρένα πάει Γκντανσκ;»
Το επόμενο πρόβλημα ήταν να βρω το σωστό τρένο.
Ο σταθμός είχε πολλές αποβάθρες, με διαφορετικά τρένα να αναχωρούν από διαφορετικές πλευρές. Πηγαίνω στην πρώτη.
«Gdańsk;»
Κανείς δεν είναι σίγουρος.
Κοιτάω τον πίνακα. Τίποτα που να μου λύνει απόλυτα την απορία.
«Δεν είναι εδώ.»
Πηγαίνω στην άλλη αποβάθρα. Ένα τρένο ήταν έτοιμο να φύγει περίπου την ώρα που έπρεπε να φύγω κι εγώ.
Ρωτάω κόσμο.
«Gdańsk;»
«Ναι.»
Κοιτάω τον ηλεκτρονικό πίνακα. Μέσα στις πληροφορίες που κυλούσαν βλέπω τελικά:
Gdańsk Główny.
Ξαναρωτάω έναν άνθρωπο.
«Ναι.»
Το τρένο έφευγε σε δύο λεπτά.
Μπαίνω.
Ρωτάω και μέσα.
«Gdańsk;»
«Ναι.»
Εντάξει.
Αυτό είναι.
Βρίσκω μια άδεια θέση, κάθομαι και αρχίζω να φορτίζω το κινητό. Το τρένο ξεκινάει.
Και κάπου εκεί αρχίζω επιτέλους να αναπνέω.
Η αμφιβολία επιστρέφει
Το τρένο σταμάτησε σε δύο σημεία και στη συνέχεια άρχισε να μαζεύει καθυστέρηση. Τελικά έφτασε περίπου 40 λεπτά αργότερα από το προβλεπόμενο, λόγω της κυκλοφορίας και της καθυστέρησης στην αναχώρηση από τη Βαρσοβία.
Κάποια στιγμή ήρθε ένας επιβάτης και μου είπε ότι η θέση όπου είχα καθίσει ήταν δική του.
Έπρεπε να σηκωθώ.
Έμεινα περίπου μισή ώρα όρθιος. Κάποια στιγμή βρήκα ένα μικρό διαμέρισμα με έξι θέσεις. Μία ήταν άδεια. Κάθισα.
Κανείς δεν μου είπε τίποτα.
Και τότε, ενώ επιτέλους είχα καθίσει και φόρτιζα ήρεμα το κινητό μου, ήρθε η σκέψη:
«Ρε Πάρη… είσαι σίγουρος ότι είσαι στο σωστό τρένο;»
Και ξαφνικά άρχισε να παίζει στο μυαλό μου όλο το καταστροφικό σενάριο.
Κι αν δεν πάω Γκντανσκ;
Κι αν πάω σε κάποια άλλη πόλη στη βόρεια Πολωνία;
Κι αν κατέβω κάπου άγνωστα, μέσα στη νύχτα, και χάσω ολόκληρη την επόμενη μέρα;
Κι αν αρχίσει να στραβώνει από την πρώτη κιόλας νύχτα όλο το ταξίδι;
Ξαναπιάνω το κινητό και ρωτάω το AI.
Η απάντηση ήταν περίπου:
Έχεις ρωτήσει έξω. Έχεις δει τον πίνακα. Έχεις ρωτήσει μέσα στο τρένο. Όλες οι ενδείξεις δείχνουν Gdańsk. Είσαι στο σωστό τρένο.
Και όμως, εγώ ακόμα δεν ήμουν εκατό τοις εκατό ήρεμος.
Το AI μου είπε:
«Αν έχεις ακόμα αμφιβολία, ρώτα τον διπλανό σου.»
Και εδώ υπήρχε ένα ακόμα μικρό πρόβλημα:
Δεν ήθελα να ρωτήσω τον διπλανό μου.
Τελικά πήρα θάρρος.
«Gdańsk;»
Μου είπε κι αυτός:
«Yes, yes.»
Τέλος.
Ήμουν στο σωστό τρένο.
Κάθισα πίσω στη θέση μου και για πρώτη φορά άφησα τον εαυτό μου να χαλαρώσει.
23:00, Γκντανσκ
Το τρένο έφτασε στο Γκντανσκ λίγο πριν τις έντεκα το βράδυ. Πολύ αργότερα απ’ όσο είχα υπολογίσει.
Κατεβαίνω από το τρένο, ανοίγω το GPS και βάζω τον προορισμό του καταλύματος.
Και τώρα υπήρχε άλλη μία σκέψη:
«Ελπίζω να είναι όντως σωστό το μέρος.»
Ένας άγνωστος άνθρωπος με περίμενε σε μια πόλη που δεν είχα ξαναεπισκεφθεί, μέσα στη νύχτα, με θερμοκρασία περίπου 13–14 βαθμούς.
Φοράω το μπουφάν μου και ξεκινάω.
Και όσο περπατάω, αρχίζω να βλέπω γύρω μου κάτι που δεν περίμενα.
Γοτθικά κτίρια. Σοκάκια. Τείχη. Παλιά κτίρια φωτισμένα μέσα στο σκοτάδι. Όμορφα πάρκα.
Δεν μπορούσα να δω πραγματικά την πόλη όπως θα την έβλεπα την επόμενη μέρα, αλλά μπορούσα ήδη να καταλάβω ότι κάτι ενδιαφέρον υπήρχε εδώ.
Μόνο που εκείνη τη στιγμή είχα άλλα πράγματα στο μυαλό μου.
Περπατούσα μέσα σε άγνωστους δρόμους και σκεφτόμουν:
«Κι αν μου πεταχτεί κανένας τώρα; Τι κάνω;»
Και κάποια στιγμή έπρεπε να περάσω μέσα από ένα πάρκο.
Ένα πάρκο σχεδόν χωρίς φωτισμό.
Εκεί φοβήθηκα πραγματικά.
Ανάβω τον φακό του κινητού, κοιτάω μπροστά και λέω:
«Πάμε. Ό,τι είναι να γίνει, ας γίνει.»
Συνεχίζω.
Και τελικά βγαίνω από το πάρκο.
Και τώρα… ο κωδικός
Φτάνω επιτέλους στο κατάλυμα.
Το GPS με είχε οδηγήσει σωστά.
Η κράτηση ήταν σωστή.
Ο άνθρωπος δεν με είχε κοροϊδέψει.
Είχα φτάσει.
Μόνο που υπήρχε ένα τελευταίο εμπόδιο.
Έπρεπε να ανοίξω την πόρτα με έναν κωδικό.
Ήμουν στο δωμάτιο 2. Πατάω το 2 και μου εμφανίζεται ένα πληκτρολόγιο που, όπως το έβλεπα εκείνη τη στιγμή, φαινόταν να έχει χώρο μόνο για τρία ψηφία.
Ο δικός μου κωδικός ήταν τετραψήφιος.
Τι γίνεται τώρα;
Η ώρα είχε περάσει. Κρύωνα. Είχα ήδη περάσει αεροπλάνο, αεροδρόμιο, τρένο, λάθος-σωστό αποβάθρα, όρθιος στο τρένο, καθυστέρηση, αμφιβολία για το αν βρίσκομαι στη σωστή πόλη και σκοτεινό πάρκο.
Και τώρα θα με σταματούσε μια κλειδαριά.
Πατάω.
Ξαναπατάω.
Ακούγεται μια μελωδία.
Κάποιο μήνυμα εμφανίζεται στα πολωνικά.
Δεν καταλαβαίνω τίποτα.
Πατάω ένα κουμπί που είχε πάνω του το σύμβολο του κλειδιού.
Πάλι η μελωδία.
Δεν καταλαβαίνω.
Και κάπου εκεί νευριάζω.
Αρχίζω να πατάω τα κουμπιά.
Ξανά.
Και ξανά.
Και ξαφνικά…
Μου εμφανίζει θέση για τέσσερα ψηφία.
Αυτό ήταν.
Βάζω τον κωδικό που μου είχαν στείλει.
Μπιπ.
Άνοιξε.
Μπήκα.
Υπήρχε και δεύτερος κωδικός για να πάρω το κλειδί του δωματίου. Τον βάζω.
Σωστός.
Παίρνω το κλειδί.
Μπαίνω στο δωμάτιο.
Τέλος.
Το δωμάτιο ήταν μικρό. Πολύ μικρότερο απ’ όσο περίμενα. Η κουζίνα και το μπάνιο ήταν κοινόχρηστα και ο χώρος είχε μόνο τα απολύτως βασικά.
Για λίγα δευτερόλεπτα έπαθα ένα μικρό σοκ.
Αλλά δεν είχε και τόση σημασία.
Είχα φτάσει.
Είχα ξεκινήσει το πρωί από την Αθήνα. Είχα πετάξει στη Βαρσοβία. Είχα βρει το τρένο. Είχα βρει το σωστό τρένο. Είχα ταξιδέψει τρεις ώρες προς μια πόλη που δεν είχα ξαναδεί. Είχα περπατήσει μέσα στη νύχτα και στο κρύο. Είχα περάσει ένα σκοτεινό πάρκο με τον φακό του κινητού. Είχα βρει το κατάλυμα. Είχα ανοίξει την πόρτα. Είχα βρει το κλειδί.
Και τώρα καθόμουν επιτέλους μέσα στο δωμάτιό μου.
Η περιπέτεια της άφιξης είχε τελειώσει.
Η περιπέτεια της Πολωνίας, όμως, μόλις άρχιζε.