Πολωνία: πώς ένα ταξίδι ξεκίνησε πριν προσγειωθώ

1 city (2)

Υπάρχουν ταξίδια που ξεκινούν τη στιγμή που προσγειώνεσαι. Και υπάρχουν κι εκείνα που ξεκινούν πολύ νωρίτερα.

Το δικό μου ταξίδι στην Πολωνία ξεκίνησε ουσιαστικά τη στιγμή που αποφάσισα να τινάξω στον αέρα όλο το αρχικό μου πρόγραμμα.

Είχα κλείσει Βαρσοβία – Βρότσλαβ – Κρακοβία. Μετά όμως πήρα πληροφορίες από δύο διαφορετικές πηγές και άρχισα να σκέφτομαι ότι το Βρότσλαβ δεν ήταν αυτό που έψαχνα για το συγκεκριμένο ταξίδι.

Οπότε, αλλαγή σχεδίου: Γκντανσκ – Βαρσοβία – Κρακοβία.

Το πρόβλημα; Τα αεροπορικά μου ήταν ήδη κλεισμένα με την Aegean, με άφιξη στη Βαρσοβία. Προσπάθησα να δω αν γινόταν αλλαγή προορισμού, αλλά οικονομικά δεν είχε νόημα. Για ένα εισιτήριο περίπου 120 ευρώ, η ακύρωση θα μου γύριζε ουσιαστικά μόνο ένα μικρό κομμάτι από τους φόρους. Υπήρχε και πτήση για Γκντανσκ, αλλά την ίδια περίπου μέρα και μάλιστα πιο αργά, οπότε δεν θα κέρδιζα και τίποτα σε χρόνο.

Άρα αποφάσισα: θα προσγειωθώ στη Βαρσοβία και από εκεί θα πάω με τρένο στο Γκντανσκ.

Απλό.

Θεωρητικά.

Από τη Βαρσοβία στο Γκντανσκ

Η πτήση από την Αθήνα ήταν από τις καλύτερες που έχω κάνει. Δεν θυμάμαι να είχα ξαναζήσει τόσο ήρεμη πτήση. Θα έπρεπε να είχα υποψιαστεί ότι κάτι μου ετοίμαζαν.

Προσγειώθηκα στη Βαρσοβία και πήγα προς τον σταθμό των τρένων του αεροδρομίου. Εκεί υπήρχαν δύο τρένα και για λίγα λεπτά είχα την πρώτη μου αμφιβολία: ποιο από τα δύο πάει στο Warsaw Central, τον κεντρικό σταθμό της Βαρσοβίας;

Ρώτησα λίγο κόσμο, κοίταξα τον πίνακα, επιβεβαίωσα ότι κατάλαβα σωστά και μπήκα. Ήταν το σωστό.

Έφτασα στον κεντρικό σταθμό και ξεκίνησε το επόμενο επεισόδιο. Ταμείο δεν έβλεπα. Εκδοτήριο δεν έβλεπα. Ρωτούσα κόσμο και κανείς δεν μου έδινε ξεκάθαρη απάντηση.

The Central train station in Warsaw

Εδώ μπήκε στο παιχνίδι η τεχνολογία. Άνοιξα το AI και το ρώτησα πού μπορώ να βγάλω εισιτήριο για Γκντανσκ. Μου υπέδειξε τα αυτόματα μηχανήματα.

Έψαξα τον προορισμό και είδα γραμμένο Gdańsk Główny. Ή μάλλον κάτι που το μηχάνημα έδειχνε συντομευμένο, σαν «Gdańsk Gł…». Και επειδή εκείνη τη στιγμή ήθελα να είμαι απολύτως σίγουρος, ξαναρώτησα το AI:

«Αυτό είναι το Gdańsk Główny;»

Ναι, ήταν.

Ωραία. Βγάζω το εισιτήριο.

Και τότε εμφανίζεται η επόμενη έκπληξη: δεν υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις. Μόνο όρθιοι.

«Είσαι σίγουρος ότι θέλεις να συνεχίσεις;»

Ναι.

Φυσικά και ήμουν σίγουρος. Είχε ήδη σκοτεινιάσει, η ώρα ήταν γύρω στις επτά το απόγευμα και είχα ενημερώσει τον άνθρωπο στο Γκντανσκ ότι θα φτάσω περίπου 21:30–22:00. Το ταξίδι με το τρένο θα κρατούσε γύρω στις τρεις ώρες. Θα έφευγα όπως και να έχει.

«Ποιο από όλα αυτά τα τρένα πάει Γκντανσκ;»

Το επόμενο πρόβλημα ήταν να βρω το σωστό τρένο. Ο σταθμός είχε πολλές αποβάθρες και διαφορετικά τρένα που έφευγαν από διαφορετικές πλευρές.

Πάω στην πρώτη.

«Gdańsk;»

Κανείς δεν είναι σίγουρος. Κοιτάω τον πίνακα. Τίποτα που να μου λύνει την απορία.

«Δεν είναι εδώ.»

Πάω στην άλλη αποβάθρα. Εκεί ένα τρένο ήταν έτοιμο να φύγει περίπου την ώρα που έπρεπε να φύγω κι εγώ.

Ρωτάω κόσμο.

«Gdańsk;»

«Ναι.»

Κοιτάω τον ηλεκτρονικό πίνακα και ανάμεσα στις πληροφορίες που κυλούσαν βλέπω επιτέλους: Gdańsk Główny.

Ξαναρωτάω έναν άνθρωπο.

«Ναι.»

Το τρένο έφευγε σε δύο λεπτά. Μπαίνω. Ρωτάω και μέσα.

«Gdańsk;»

«Ναι.»

Εντάξει. Αυτό ήταν.

Βρίσκω μια άδεια θέση, κάθομαι και βάζω το κινητό στη φόρτιση. Το τρένο ξεκινάει. Και κάπου εκεί αρχίζω επιτέλους να αναπνέω.

Η αμφιβολία επιστρέφει

Το τρένο σταμάτησε σε δύο σημεία και μετά άρχισε να μαζεύει καθυστέρηση. Στο τέλος έφτασε περίπου 40 λεπτά αργότερα απ’ το προβλεπόμενο, λόγω κίνησης και λόγω της καθυστέρησης στην αναχώρηση από τη Βαρσοβία.

Κάποια στιγμή ήρθε ένας επιβάτης και μου είπε ότι η θέση που είχα καθίσει ήταν δική του. Έπρεπε να σηκωθώ.

Έμεινα περίπου μισή ώρα όρθιος. Μετά βρήκα ένα μικρό διαμέρισμα με έξι θέσεις, όπου η μία ήταν άδεια. Κάθισα. Κανείς δεν μου είπε τίποτα.

Και τότε, ενώ επιτέλους είχα καθίσει και φόρτιζα ήσυχα το κινητό μου, ήρθε η σκέψη:

«Ρε Πάρη… είσαι σίγουρος ότι είσαι στο σωστό τρένο;»

Και ξαφνικά στο μυαλό μου άρχισε να παίζει ολόκληρο το καταστροφικό σενάριο. Κι αν δεν πάω Γκντανσκ; Κι αν πάω σε κάποια άλλη πόλη στη βόρεια Πολωνία; Κι αν κατέβω κάπου άγνωστα, μέσα στη νύχτα, και χάσω όλη την επόμενη μέρα; Κι αν αρχίσει να στραβώνει το ταξίδι από την πρώτη κιόλας νύχτα;

Ξαναπιάνω το κινητό και ρωτάω το AI. Η απάντηση ήταν περίπου αυτή: έχεις ρωτήσει έξω, έχεις δει τον πίνακα, έχεις ρωτήσει μέσα στο τρένο, όλες οι ενδείξεις δείχνουν Gdańsk, είσαι στο σωστό τρένο.

Κι όμως, εγώ ακόμα δεν ήμουν εκατό τοις εκατό ήρεμος.

Το AI μου είπε: «Αν έχεις ακόμα αμφιβολία, ρώτα τον διπλανό σου.»

Και εδώ υπήρχε ένα ακόμα μικρό προβληματάκι: δεν ήθελα να ρωτήσω τον διπλανό μου.

Τελικά πήρα θάρρος.

«Gdańsk;»

Μου είπε κι αυτός:

«Yes, yes.»

Τέλος. Ήμουν στο σωστό τρένο. Κάθισα πίσω στη θέση μου και για πρώτη φορά άφησα τον εαυτό μου να χαλαρώσει.

23:00, Γκντανσκ

Το τρένο έφτασε στο Γκντανσκ λίγο πριν τις έντεκα το βράδυ. Πολύ αργότερα απ’ ό,τι είχα υπολογίσει.

Κατεβαίνω, ανοίγω το GPS και βάζω τον προορισμό του καταλύματος. Και τώρα μου ήρθε άλλη μία σκέψη: «Ελπίζω να είναι όντως σωστό το μέρος.» Ένας άγνωστος άνθρωπος με περίμενε σε μια πόλη που δεν είχα ξαναδεί, μέσα στη νύχτα, με θερμοκρασία γύρω στους 13–14 βαθμούς.

Φοράω το μπουφάν μου και ξεκινάω.

Και όσο περπατάω, βλέπω γύρω μου κάτι που δεν περίμενα. Γοτθικά κτίρια. Σοκάκια. Τείχη. Παλιά κτίρια φωτισμένα μέσα στο σκοτάδι. Όμορφα πάρκα. Δεν μπορούσα να δω την πόλη όπως θα την έβλεπα την επόμενη μέρα, αλλά κατάλαβα ήδη ότι εδώ υπήρχε κάτι ενδιαφέρον.

Μόνο που εκείνη τη στιγμή είχα άλλα πράγματα στο μυαλό μου. Περπατούσα σε άγνωστους δρόμους και σκεφτόμουν: «Κι αν μου πεταχτεί κανένας τώρα; Τι κάνω;»

Κάποια στιγμή έπρεπε να περάσω μέσα από ένα πάρκο. Ένα πάρκο σχεδόν χωρίς φωτισμό. Εκεί φοβήθηκα πραγματικά.

Ανάβω τον φακό του κινητού, κοιτάω μπροστά και λέω:

«Πάμε. Ό,τι είναι να γίνει, ας γίνει.»

Συνεχίζω. Και τελικά βγαίνω από το πάρκο.

Και τώρα… ο κωδικός

The street in front of my house in Gdansk, Bema Street

Φτάνω επιτέλους στο κατάλυμα. Το GPS με είχε οδηγήσει σωστά. Η κράτηση ήταν σωστή. Ο άνθρωπος δεν με είχε κοροϊδέψει. Είχα φτάσει.

Μόνο που υπήρχε ένα τελευταίο εμπόδιο: έπρεπε να ανοίξω την πόρτα με κωδικό.

Ήμουν στο δωμάτιο 2. Πατάω το 2 και μου βγαίνει ένα πληκτρολόγιο που, όπως το έβλεπα τότε, φαινόταν να έχει χώρο μόνο για τρία ψηφία. Ο δικός μου κωδικός ήταν τετραψήφιος.

Και τώρα τι κάνω;

Η ώρα είχε περάσει. Κρύωνα. Είχα ήδη περάσει αεροπλάνο, αεροδρόμιο, τρένο, λάθος αποβάθρα και μετά σωστή, όρθιος στο τρένο, καθυστέρηση, αμφιβολία για το αν είμαι στη σωστή πόλη και ένα σκοτεινό πάρκο. Και τώρα θα με σταματούσε μια κλειδαριά;

Πατάω. Ξαναπατάω. Ακούγεται μια μελωδία. Εμφανίζεται ένα μήνυμα στα πολωνικά και δεν καταλαβαίνω τίποτα. Πατάω ένα κουμπί με σύμβολο κλειδιού. Πάλι η μελωδία. Πάλι τίποτα.

Κάπου εκεί νευριάζω. Αρχίζω να πατάω κουμπιά. Ξανά. Και ξανά.

Και ξαφνικά… μου βγάζει θέση για τέσσερα ψηφία.

Βάζω τον κωδικό που μου είχαν στείλει. Μπιπ. Άνοιξε. Μπήκα.

Υπήρχε και δεύτερος κωδικός για να πάρω το κλειδί του δωματίου. Τον βάζω. Σωστός. Παίρνω το κλειδί και μπαίνω στο δωμάτιο.

Τέλος

Το δωμάτιο ήταν μικρό. Πολύ μικρότερο απ’ ό,τι περίμενα. Η κουζίνα και το μπάνιο ήταν κοινόχρηστα και ο χώρος είχε μόνο τα απολύτως βασικά. Για λίγα δευτερόλεπτα έπαθα ένα μικρό σοκ.

Αλλά δεν είχε και τόση σημασία. Είχα φτάσει.

Είχα ξεκινήσει το πρωί από την Αθήνα. Είχα πετάξει στη Βαρσοβία. Είχα βρει το τρένο. Είχα βρει το σωστό τρένο. Είχα ταξιδέψει τρεις ώρες προς μια πόλη που δεν είχα ξαναδεί. Είχα περπατήσει μέσα στη νύχτα και στο κρύο. Είχα περάσει ένα σκοτεινό πάρκο με τον φακό του κινητού. Είχα βρει το κατάλυμα, είχα ανοίξει την πόρτα, είχα βρει το κλειδί.

Και τώρα καθόμουν επιτέλους μέσα στο δωμάτιό μου.

Η περιπέτεια της άφιξης είχε τελειώσει.

Η περιπέτεια της Πολωνίας όμως μόλις άρχιζε.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll to Top