Η Διώρυγα του Παναμά και το κυνήγι της τέλειας λήψης

3 panama canal (7)

Όταν προσπαθείς να τα κάνεις όλα σε ένα ταξίδι, κάτι θα ξεχάσεις. Θέλεις φωτογραφίες. Θέλεις βίντεο με το τοπίο, χωρίς εσένα μέσα. Θέλεις πλάνα με εσένα στο κάδρο. Θέλεις παρουσιάσεις μπροστά στην κάμερα. Και φυσικά θέλεις να μαζέψεις και όλες τις πληροφορίες για την αφήγησή σου. Όλα μαζί, ταυτόχρονα. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά;

Η δική μου ιστορία από τη Διώρυγα του Παναμά είναι το τέλειο παράδειγμα.

Ένα πρωινό στον Παναμά αποφασίσαμε να επισκεφθούμε τη διάσημη διώρυγα. Πήραμε Uber, που τότε δεν ήξερα ακόμη να το χειρίζομαι καλά, και φτάσαμε στην είσοδο, στα εκδοτήρια. Εκεί μια υπάλληλος μάς είπε ότι μπορούσαμε μεν να μπούμε, αλλά εκείνη την ώρα δεν περνούσε κανένα πλοίο. Αν θέλαμε να δούμε διέλευση, έπρεπε να γυρίσουμε γύρω στις τρεισήμισι το μεσημέρι, που θα περνούσε το επόμενο.

Αλλάξαμε λοιπόν πρόγραμμα. Πήγαμε στο Soberanía National Park, το τροπικό δάσος δίπλα στη διώρυγα, και κάναμε πεζοπορία. Πολύ όμορφη εμπειρία. Φαντάσου να έχεις τέτοια φύση τόσο κοντά στην πρωτεύουσα του Παναμά! Αφού απολαύσαμε τη βόλτα και φάγαμε, γυρίσαμε στη διώρυγα με στόχο ξεκάθαρο: να πετύχουμε πλοίο.

Και τα καταφέραμε. Μόλις φτάσαμε, περνούσε ένα μεγάλο τάνκερ. Ξεκινήσαμε φωτογραφίες και βίντεο, ενώ από τα μεγάφωνα ένας υπεύθυνος έδινε πληροφορίες στα αγγλικά και στα ισπανικά. Εγώ βέβαια είχα προετοιμαστεί. Είχα ψάξει την ιστορία της διώρυγας, είχα μαζέψει πληροφορίες και είχα μάθει σχεδόν απ’ έξω το κείμενο της παρουσίασής μου. Δεν ήθελα απλώς να δείξω στον θεατή ένα εντυπωσιακό τεχνικό έργο. Ήθελα να του εξηγήσω τι ακριβώς βλέπει και γιατί έχει τόσο μεγάλη σημασία.

Μέσα από δύο-τρία περάσματα του πλοίου κατάφερα να πω στην κάμερα το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου μου, κάνοντας και διορθώσεις στην πορεία. Και το ενδιαφέρον μου δεν σταμάτησε εκεί. Στον χώρο υπήρχε μια ταινία για τη διώρυγα, με αφηγητή τον Morgan Freeman, και την είδαμε. Ομολογώ ότι δεν περίμενα να είναι τόσο καλή και κατατοπιστική. Μου έδωσε ακόμα περισσότερες πληροφορίες και μόλις τελείωσε ήθελα να ξαναβγώ μπροστά στην κάμερα και να πω κι άλλα, και άλλα, και άλλα!

Κάπως έτσι, ανάμεσα στις παρουσιάσεις, στα πλάνα και στις νέες πληροφορίες, πέρασε σχεδόν όλος ο χρόνος μου εκεί. Το πλοίο ολοκλήρωσε τη διέλευσή του, έκανα και μερικές λήψεις ακόμα και γυρίσαμε στην Πόλη του Παναμά. Ήμουν ικανοποιημένος. Πίστευα ότι είχα καλύψει σχεδόν τα πάντα.

Σχεδόν.

Την επόμενη μέρα το μεσημέρι θα παίρναμε το λεωφορείο για το Μποκέτε, στα ορεινά του Παναμά. Κάποια στιγμή η μητέρα μου μού ζήτησε να της στείλω μια φωτογραφία από τη διώρυγα. Της έστειλα μία από αυτές που είχα τραβήξει. Και η απάντησή της με προσγείωσε απότομα:

«Δεν έχεις καμία φωτογραφία με εσένα μέσα;»

Πάγωσα. Είχα τραβήξει βίντεο με το τοπίο, είχα κάνει τις παρουσιάσεις μου, είχα μαζέψει πληροφορίες. Φωτογραφία με εμένα μπροστά στη Διώρυγα του Παναμά; Καμία! Είχα απορροφηθεί τόσο πολύ από το βίντεο που είχα παραμελήσει κάτι που, εκ των υστέρων, αποδείχτηκε εξίσου σημαντικό για μένα.

Έπαθα πανικό. Δεν ήθελα να φύγω από τον Παναμά χωρίς φωτογραφίες από ένα τόσο εμβληματικό μέρος. Πρότεινα λοιπόν στον συνταξιδιώτη μου να γυρίσω την επόμενη μέρα με Uber, να βγάλω αυτές που μου έλειπαν και να επιστρέψω εγκαίρως στον σταθμό, ώστε να προλάβουμε το λεωφορείο. Εκείνος δεν ενθουσιάστηκε καθόλου. Με ήξερε καλά. Φοβόταν ότι θα καθυστερούσα, όπως συνέβαινε συχνά όταν με απορροφούσε κάτι σχετικό με το βίντεο. Τελικά όμως τον έπεισα και συμφωνήσαμε να το τολμήσουμε.

Η επόμενη μέρα είχε ήδη πιεσμένο πρόγραμμα. Είχαμε κανονίσει να κάνουμε και κάτι άλλο στην Παλιά Πόλη του Παναμά, οπότε δεν μπορούσα να φύγω νωρίς για τη διώρυγα. Μόλις τελειώσαμε με τις υπόλοιπες υποχρεώσεις μας, ο φίλος μου μού έκλεισε ένα Uber και ξεκίνησα για τη δεύτερη επίσκεψη.

Όταν έφτασα, η υπάλληλος μου είπε ότι εκείνη την ώρα δεν περνούσε πλοίο. Δεν με ένοιαζε πια. Δεν είχα γυρίσει για τη διέλευση. Είχα έναν συγκεκριμένο στόχο: τις φωτογραφίες που είχα ξεχάσει. Μπήκα στον χώρο και άρχισα να φωτογραφίζομαι σε δύο-τρία διαφορετικά σημεία, όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Παράλληλα τράβηξα και μερικά συμπληρωματικά πλάνα και έκανα κάποιες διορθωτικές αφηγήσεις, γιατί πάντα έβρισκα κάτι ακόμα που ήθελα να βελτιώσω. Το αποτέλεσμα; Ακόμα και αυτή τη φορά χρειάστηκα περισσότερο χρόνο απ’ όσο είχα υπολογίσει. Φυσικά.

Panama Canal the next day without a ship crossing

Τουλάχιστον δεν έφυγα με άδεια χέρια. Είχα πια τις φωτογραφίες με εμένα μέσα και το συμπληρωματικό υλικό. Έπρεπε όμως να γυρίσω αμέσως. Ζήτησα να μου καλέσουν Uber και περίμενα. Ο οδηγός δεν εμφανιζόταν. Η ώρα περνούσε και το άγχος ανέβαινε. Η διαδρομή είχε κλειστεί και πληρωθεί, αλλά κάποιος οδηγός έπρεπε να δεχτεί την κούρσα. Μετά από περίπου δέκα λεπτά βρέθηκε ένας διαθέσιμος, ήρθε και με πήρε.

Με άφησε στην πίσω είσοδο του σταθμού των λεωφορείων, απ’ όπου έπρεπε να περάσω μέσα από ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο για να φτάσω στα εκδοτήρια. Η ώρα ήταν περίπου μία το μεσημέρι και το λεωφορείο έφευγε στη μιάμιση. Άρχισα να τρέχω. Αλλά είχα ακόμα κάτι στο μυαλό μου.

Είχα αποφασίσει να αγοράσω ένα ασύρματο μικρόφωνο για το κινητό μου. Οι ηχογραφήσεις με το ενσωματωμένο μικρόφωνο δεν είχαν την ποιότητα που ήθελα. Είχα κάνει οικονομία στον εξοπλισμό και είχα διαλέξει το κινητό αντί για καλύτερη κάμερα. Στην πράξη όμως ο ήχος αποδείχτηκε η αδυναμία μου. Έτσι, μέσα στην πίεση του χρόνου, σταμάτησα σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών και αγόρασα ένα κινεζικό ασύρματο μικρόφωνο, περίπου πενήντα ευρώ.

Ναι, καλά διαβάσατε. Κινδύνευα να χάσω το λεωφορείο και βρήκα την ευκαιρία να κάνω και αγορά εξοπλισμού!

Με το μικρόφωνο στο χέρι συνέχισα το τρέξιμο μέσα στο εμπορικό. Κάποια στιγμή μπερδεύτηκα και προσπάθησα να ρωτήσω στα ισπανικά πώς θα φτάσω στον σταθμό. Με το άγχος που είχα, δεν κατάλαβα λέξη από τις απαντήσεις. Ρώτησα ξανά, αυτή τη φορά στα αγγλικά, και τελικά βρήκα τον δρόμο. Έφτασα στα εκδοτήρια στις 13:22. Οκτώ λεπτά πριν από την αναχώρηση.

Ο φίλος μου με περίμενε ήδη εκνευρισμένος.

«Άντε, έβγαλα δύο… λίγο ακόμα και θα έφευγα!» μου είπε. Εννοούσε ότι είχε φτάσει στο σημείο να πιστεύει πως δεν θα προλάβαινα.

Ανεβήκαμε στο λεωφορείο και, λίγο πριν ξεκινήσει, κατέβηκα ξανά να τραβήξω φωτογραφίες και βίντεο του χώρου και του σταθμού. Ήθελα κι αυτά τα πλάνα για το βίντεό μου. Τα τράβηξα στα γρήγορα, ανέβηκα πάλι και, επιτέλους, το λεωφορείο ξεκίνησε.

Εγώ, φυσικά, δεν έχασα το χιούμορ μου. Γύρισα στον συνταξιδιώτη μου και του είπα με περισσή αυτοπεποίθηση:

«Είδες; Όλα υπό έλεγχο! Τα καταφέραμε!»

Νομίζω ότι, αν εκείνη τη στιγμή είχε έναν κουβά νερό στα χέρια του, θα μου τον είχε αδειάσει στο κεφάλι. Και, για να είμαι ειλικρινής, δεν θα τον αδικούσα. Άλλωστε, δεν του είχα πει ότι μέσα σε όλο αυτό το τρέξιμο είχα βρει χρόνο να σταματήσω και για μικρόφωνο!

Την αλήθεια την έμαθε δύο βράδια αργότερα, στα Μπόκας ντελ Τόρο, καθισμένοι με τις μπύρες μας. Του αποκάλυψα τι άλλο είχα κάνει εκείνη τη μέρα και μου έθεσε το δίλημμα:

«Ή θα κεράσεις τα μοχίτο ή θα σε κρατάω άσχημα!»

Τι να έκανα; Κέρασα. Και ήπιαμε αυθεντικό ρούμι της Καραϊβικής!

Αυτή ήταν η δική μου περιπέτεια στη Διώρυγα του Παναμά. Μια ιστορία που μου θύμισε ότι, όταν ταξιδεύεις για να δημιουργήσεις περιεχόμενο, είναι εύκολο να απορροφηθείς τόσο πολύ στο να καταγράψεις τα πάντα, ώστε να ξεχάσεις κάτι φαινομενικά απλό. Και, κυρίως, ότι όταν προσπαθείς να χωρέσεις τα πάντα σε ένα αυστηρό πρόγραμμα, ακόμα και μια ξεχασμένη φωτογραφία μπορεί να σε στείλει σε έναν μικρό αγώνα δρόμου με το ρολόι.

Τουλάχιστον, αυτή τη φορά τα κατάφερα. Είχα τις φωτογραφίες μου, είχα το υλικό μου, είχα αγοράσει και το μικρόφωνό μου και είχα προλάβει το λεωφορείο. Το μόνο που έμενε ήταν να αντέξει ο φίλος μου τις περιπέτειές μου μέχρι το τέλος του ταξιδιού!

Δείτε αναλυτικά την εμπειρία μου από το video μου στο κανάλι μου στο Youtube.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll to Top