Έξι μέρες μόνος στη Λισαβόνα και μια ομπρέλα που μου άλλαξε το ταξίδι

alfama1

Η πρώτη μου μέρα στη Λισαβόνα ξεκίνησε με πολιτισμικό σοκ.

Είχα περάσει έξι μέρες στη Μαδέρα, σε ένα τρομερό διαμέρισμα. Το καλύτερο που έχω μείνει ποτέ σε ταξίδι. Ολόκληρη σπιταρόνα, με θέα, με άνεση, με τα πάντα. Δεν το χόρταινα.

Και μετά, για λόγους οικονομίας, ήρθα στη Λισαβόνα και έκλεισα hostel.

Από ολόκληρο σπίτι σε δωμάτιο με άλλα πέντε άτομα. Ο καθένας με το κρεβάτι του και όλοι στον ίδιο χώρο. Για να είμαι δίκαιος, το hostel ήταν μια χαρά: περιποιημένο, με ανέσεις και ωραίους κοινόχρηστους χώρους. Αλλά όπως και να το κάνεις, από τη σπιταρόνα στο κρεβάτι του hostel η πτώση ήταν ένα μικρό σοκ.

Και δεν ήταν μόνο αυτό. Στη Μαδέρα είχαμε αυτοκίνητο και ήμουν μέσα στη φύση: βουνά, θάλασσες, τοπία. Τώρα βρέθηκα σε μια μεγάλη πόλη, να περπατάω όλη μέρα στους δρόμους. Και, για να μην έχω παράπονο, εκεί που είχα φίλο και συνταξιδιώτη για έξι μέρες, έμεινα μόνος μου για άλλες έξι. Solo.

Κάπου εκεί με έπιασε και λίγη μοναξιά. Έπρεπε να βρω κάτι να κάνω.

Το πρόβλημα; Δεν είχα οργανώσει απολύτως τίποτα.

Άρχισα λοιπόν να ψάχνω στο ίντερνετ τι κάνει κανείς στη Λισαβόνα και έπεσα πάνω σε μια δωρεάν ξενάγηση, με τους ανθρώπους που κρατάνε τις χαρακτηριστικές κίτρινες ομπρέλες. Είπα, δεν βαριέσαι, ας πάω κι από εκεί. Έκλεισα θέση για τις τρεις το μεσημέρι. Μέχρι να έρθει η ώρα, γύρισα την πόλη, τράβηξα τα βιντεάκια μου και άρχισα σιγά σιγά να εγκλιματίζομαι. Όχι ότι είχα γίνει ένα με την πόλη, αλλά κάτι γινόταν.

Έφτασα στο σημείο συνάντησης και η ξενάγηση ξεκίνησε. Ο καθένας έλεγε από πού ήρθε. Είπα κι εγώ ότι είναι η πρώτη μου φορά στη Λισαβόνα, αλλά όχι στην Πορτογαλία, γιατί είχα περάσει έξι μέρες στη Μαδέρα.

Και τότε άρχισαν οι ερωτήσεις.

«Α, στη Μαδέρα πήγες; Πώς είναι εκεί;»

Και εκεί που πριν από λίγο ήμουν ένας τύπος που τριγυρνούσε μόνος του στην πόλη, έπιασα κουβέντα με κόσμο. Η ομάδα είχε ανθρώπους από τη Βενεζουέλα, την Αμερική, τη Βολιβία, τη Βραζιλία. Όλοι άγνωστοι μεταξύ μας, που βρεθήκαμε την ίδια μέρα, την ίδια ώρα, στο ίδιο σημείο, για μια δωρεάν ξενάγηση.

Και εδώ έγινε κάτι που δεν περίμενα.

Εγώ δεν είμαι άνθρωπος των ξεναγήσεων. Προτιμώ να γυρίζω μόνος μου, να βλέπω ό,τι μου τραβάει την προσοχή, να βγάζω τα βίντεό μου και να πηγαίνω όπου θέλω, χωρίς να ακολουθώ κάποιον με μια ομπρέλα στο χέρι. Όσο προχωρούσε όμως η ξενάγηση, τόσο περισσότερο μου άρεσε. Μάθαινα ένα σωρό πράγματα για την ιστορία της πόλης, για τις γειτονιές, για τα κτίρια. Και για σημεία που, αν γύριζα μόνος μου, μάλλον θα τα προσπερνούσα χωρίς να καταλάβω καν τι σημαίνουν.

Η ξεναγός μάς πήγε σε πολύ ωραία σημεία της Αλφάμα, μιας από τις πιο ιστορικές γειτονιές της Λισαβόνας. Κάπου εκεί κάναμε στάση σε ένα ζαχαροπλαστείο που έφτιαχνε παστέλ ντε νάτα, το χαρακτηριστικό πορτογαλικό γλυκό. Πήρα δύο, να δοκιμάσω.

Είναι κάτι μικρά ταρτάκια με κρέμα, με τραγανή ζύμη και καραμελωμένη επιφάνεια. Θυμίζουν λίγο μπουγάτσα, αλλά μέχρι εκεί.

Γιατί μετά την πρώτη δοκιμή ξεκίνησε άλλο έργο. Από εκείνη τη μέρα και μετά, όπου έβλεπα παστέλ ντε νάτα, σταματούσα και έπαιρνα. Από το ένα ζαχαροπλαστείο στο άλλο, από τη μία γειτονιά στην επόμενη. Είχα έρθει για να γνωρίσω τη Λισαβόνα και κατέληξα να κάνω γαστρονομική έρευνα για το εθνικό τους γλυκό.

Παστέλ ντε νάτα, παραδοσιακό πορτογαλικό ταρτάκι με κρέμα και καραμελωμένη επιφάνεια, σε ζαχαροπλαστείο της Λισαβόνας.

Η ξενάγηση τελείωσε. Ήταν δωρεάν, αλλά στο τέλος άφηνες φιλοδώρημα, όσο ήθελες και όσο μπορούσες. Και νομίζω ότι άξιζε πραγματικά τα λεφτά της, ακόμα κι αν δεν είχα πληρώσει υποχρεωτικά κάτι από πριν.

Το καλύτερο όμως ήταν ότι δεν έμεινα μόνο στα αξιοθέατα και στις πληροφορίες. Είχα γνωρίσει δυο-τρεις κοπέλες και ανταλλάξαμε στοιχεία. Αφού χαθήκαμε για λίγο, για να κάνει ο καθένας το πρόγραμμά του, κανονίσαμε μέσω WhatsApp να βρεθούμε για φαγητό.

Οι κοπέλες είχαν βρει ένα ωραίο μαγαζί με ψάρια. Εγώ, όταν βλέπω τιμές στα ψάρια, παθαίνω μικρό σοκ. Αλλά αφού είχα φτάσει μέχρι εκεί, είπα να φάω κάτι καλό. Ο μπακαλιάρος είναι από τα πιο χαρακτηριστικά ψάρια της πορτογαλικής κουζίνας. Ο σολομός όμως κόστιζε περίπου τα ίδια, είχα καιρό να φάω και μου είχε λείψει. Πήρα σολομό.

Και έφαγα έναν από τους καλύτερους σολομούς της ζωής μου.

Βγάλαμε φωτογραφίες, φάγαμε, γνωριστήκαμε καλύτερα. Κάπου εκεί η μέρα θα μπορούσε να είχε τελειώσει. Μόνο που η Λισαβόνα είχε άλλα σχέδια.

Για καλή μου τύχη, είχα πέσει πάνω στην εβδομάδα του Αγίου Αντωνίου, του πολιούχου της πόλης. Τον Ιούνιο η Λισαβόνα γιορτάζει και ολόκληρες γειτονιές γίνονται ένα τεράστιο υπαίθριο πανηγύρι. Όσο βραδιάζει, ξεφυτρώνουν πάγκοι με φαγητά και ποτά, μουσική ακούγεται από παντού και οι δρόμοι γεμίζουν κόσμο. Σε γειτονιές όπως η Αλφάμα, η Γκράσα και η Μπίκα, η πόλη αλλάζει εντελώς ατμόσφαιρα. Ψησταριές, μουσικές, παρέες, μυρωδιές, κόσμος που διασκεδάζει.

Εκεί γνώρισα και το παραδοσιακό street food της Πορτογαλίας. Δοκίμασα bifana, ένα ψωμάκι με μαριναρισμένο χοιρινό. Παντού έψηναν σαρδέλες και η μυρωδιά τους απλωνόταν σε ολόκληρους δρόμους. Οι πάγκοι έβγαζαν συνεχώς φρέσκιες μερίδες και ο κόσμος έτρωγε όρθιος, έπινε και συνέχιζε τη βόλτα του.

Η ατμόσφαιρα ήταν τόσο ωραία που, παρότι ήμουν ήδη κουρασμένος από το περπάτημα όλης της ημέρας, δεν μου πήγαινε με τίποτα να γυρίσω στο hostel. Το πρωί είχα το άγχος του πώς θα περάσω έξι μέρες μόνος. Τώρα δεν ήθελα να τελειώσει ούτε η πρώτη.

Κάποια στιγμή κατέληξα σε μια μεγάλη πλατεία, γεμάτη κόσμο, με τη μουσική να κάνει χαμό. Μέσα σε όλο αυτό έστειλα μήνυμα σε μια κοπέλα που είχα γνωρίσει και έψαχνε κι αυτή παρέα. Ήρθε, βρεθήκαμε εκεί και χορεύαμε μαζί όλο το βράδυ.

Κόσμος χορεύει και διασκεδάζει σε μια γεμάτη πλατεία της Λισαβόνας κατά τη γιορτή του Αγίου Αντωνίου, με μουσική και φωτάκια το βράδυ.

Κι έτσι, από εκεί που το πρωί ήμουν ένας μοναχικός ταξιδιώτης που προσπαθούσε να συνηθίσει το hostel του, το βράδυ χόρευα σε ένα τεράστιο πανηγύρι. Είχα γνωρίσει ανθρώπους από διάφορες χώρες και είχα φάει τα γλυκά μου, τον σολομό μου και τις bifanas μου. Είχα ανακαλύψει και μια πόλη που λίγες ώρες πριν δεν ήξερα από πού να την πιάσω.

Και το αστείο είναι ότι όλα ξεκίνησαν επειδή δεν είχα πρόγραμμα και έψαχνα απεγνωσμένα κάτι να κάνω. Αυτή η δωρεάν ξενάγηση ήταν ίσως η καλύτερη απόφαση του ταξιδιού.

Από τότε, όπου κι αν πηγαίνω μόνος μου, φροντίζω να κλείνω μια δωρεάν ξενάγηση. Γιατί μπορεί να μάθεις την ιστορία μιας πόλης. Μπορεί να γνωρίσεις ανθρώπους από την άλλη άκρη του κόσμου. Μπορεί να βρεις παρέα για φαγητό και χορό. Ή μπορεί απλώς να ανακαλύψεις ότι η καλύτερη μέρα του ταξιδιού σου ξεκινάει από μια απόφαση που πήρες επειδή βαριόσουν.

Και, φυσικά, μπορεί να ανακαλύψεις και τοπικά γλυκά που θα σε κάνουν να ψάχνεις ζαχαροπλαστεία σε ολόκληρη την Πορτογαλία.

Θέλετε να δείτε όλο το εξαήμερο ταξίδι μου στη Λισαβόνα, με πλάνα από τη γιορτή του Αγίου Αντωνίου και τους γειτονικούς προορισμούς; Δείτε το πλήρες βίντεο στο κανάλι μου στο YouTube.

1 thought on “Έξι μέρες μόνος στη Λισαβόνα και μια ομπρέλα που μου άλλαξε το ταξίδι”

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll to Top