Γκντανσκ: η μέρα που κυνηγούσα τον χρόνο

12 westerplatte (3)

Η μέρα στο Γκντανσκ είχε ξεκινήσει πολύ καλά. Είχα πάει για μια ιστορική ξενάγηση στα ναυπηγεία, είχα μάθει την ιστορία της περιοχής, είχα δει τα σημαντικά σημεία και όλα κυλούσαν όπως τα είχα προγραμματίσει. Η ξενάγηση τελείωσε περίπου στις δυόμισι. Πήρα τον χρόνο μου να βγάλω μερικές φωτογραφίες και βίντεο και, καθώς ετοιμαζόμουν να φύγω, συνειδητοποίησα κάτι: είχα αφήσει έξω το Westerplatte.

Το μνημείο των Υπερασπιστών της Ακτής στο Westerplatte, στο Γκντανσκ της Πολωνίας.

Το Westerplatte ήταν ένα από τα σημαντικά σημεία που ήθελα να δω στο Γκντανσκ και δεν ήθελα να φύγω από την πόλη χωρίς μια έστω σύντομη επίσκεψη. Το πρόβλημα ήταν ότι στις τέσσερις είχα προγραμματίσει κρουαζιέρα. Τουλάχιστον έτσι νόμιζα, γιατί είχα την εντύπωση ότι η κρουαζιέρα ξεκινούσε από το κέντρο του Γκντανσκ, κάπου κοντά στη Green Gate, οπότε στο μυαλό μου υπήρχε αρκετός χρόνος. Κοίταξα το Uber από τα ναυπηγεία προς το Westerplatte: περίπου 15–17 λεπτά. «Βγαίνει», είπα. Ήταν περίπου τρεις παρά. Αν φώναζα τώρα Uber, θα ερχόταν σε λίγα λεπτά, άλλα 17 λεπτά η διαδρομή, θα έβγαζα πέντε βίντεο, μερικές φωτογραφίες και θα επέστρεφα. Θεωρητικά, όλα έβγαιναν.

Φώναξα το Uber. Ήρθε στην ώρα του, μπήκα μέσα και μετά από περίπου 17 λεπτά με άφησε στο Westerplatte. Μόνο που είχα ξεχάσει κάτι πολύ βασικό: το Uber δεν με άφησε πάνω στο μνημείο. Χρειαζόταν περίπου 15–20 λεπτά περπάτημα για να φτάσω μέχρι εκεί, και αυτό δεν το είχα υπολογίσει καθόλου. Κοίταξα την απόσταση στο GPS και προχώρησα. Λίγο πιο γρήγορα. Μετά ακόμα πιο γρήγορα. Έβλεπα την ώρα να περνάει και το Westerplatte να μη λέει να πλησιάσει, οπότε κάποια στιγμή άρχισα να τρέχω. Βέβαια, ακόμα και τότε, σταμάτησα σε ένα-δύο σημεία για φωτογραφίες και βίντεο, γιατί είχα πάει μέχρι εκεί για να έχω τουλάχιστον μια πλήρη κάλυψη.

Μετά από περίπου είκοσι λεπτά έφτασα στο μνημείο και κοίταξα την ώρα. Δεν με έπαιρνε να κάτσω. Ήξερα ότι χρειαζόμουν τουλάχιστον 15–20 λεπτά για την επιστροφή και ότι το Uber θα ήθελε κι αυτό χρόνο για να βρει οδηγό, οπότε, πριν καν αρχίσω να τραβάω, κάλεσα Uber για το γυρισμό. Έμεινα εκεί περίπου δέκα λεπτά: φωτογραφίες, γρήγορα βίντεο και μάλιστα πρόλαβα να κάνω και μια μικρή αφήγηση. Δέκα με δεκαπέντε λεπτά συνολικά. Δεν υπήρχε χρόνος για τουρισμό. Ήταν αποστολή.

Μόλις τελείωσα, άρχισα πάλι να τρέχω, βάζοντας το GPS να με οδηγήσει πίσω στο σημείο όπου με είχε αφήσει ο προηγούμενος οδηγός. Και τότε εμφανίστηκε το επόμενο πρόβλημα. Το Uber είχε ένα παλιότερο σημείο παραλαβής, γιατί είχε αλλάξει η πρόσβαση στον δρόμο και ένα κομμάτι είχε κλείσει για αυτοκίνητα. Καθώς έτρεχα, κοίταξα την εφαρμογή και είδα κάτι παράξενο: η απόσταση από το σημείο παραλαβής δεν μίκραινε, μεγάλωνε. «Τι γίνεται τώρα;» Σταμάτησα και κοίταξα καλύτερα. Το σημείο που μου έδειχνε το Uber ήταν στην πραγματικότητα πίσω μου και, το χειρότερο, δεν μπορούσε καν να πάει αυτοκίνητο μέχρι εκεί. Προσπάθησα να αλλάξω την τοποθεσία μέσα από την εφαρμογή. Δεν άλλαζε. Ξαναπροσπάθησα. Κόλλησε. Ο χρόνος περνούσε. Τελικά έστειλα μήνυμα στον οδηγό: «Δεν μπορώ να πάω στο σημείο που δείχνει η εφαρμογή. Δεν υπάρχει πρόσβαση για αυτοκίνητο. Είμαι στο σημείο όπου με άφησε ο προηγούμενος οδηγός.» Μου απάντησε: «OK.» Ανακούφιση. Ήρθε και με πήρε.

Τώρα είπα: «Ωραία. Τελείωσε αυτό. Πάμε στην κρουαζιέρα.» Είχα βάλει ως προορισμό την αρχή της Royal Route, κοντά στη Golden Gate, γιατί ήθελα να κάνω και μια ηχογράφηση εκεί. Μόνο που, καθώς πηγαίναμε, αποφάσισα να ελέγξω ξανά πού ακριβώς βρίσκεται η κρουαζιέρα. Και τότε ήρθε η μεγάλη αποκάλυψη. Η κρουαζιέρα δεν ήταν εκεί που νόμιζα. Δεν ήταν κοντά στη Green Gate, στο τέλος της Royal Route. Ήταν πολύ κοντά στο σημείο από όπου είχα ξεκινήσει όλη αυτή τη διαδρομή, κοντά στα ναυπηγεία. Κοίταξα την απόσταση: περίπου δύο χιλιόμετρα. Εκεί φρικάρισα.

«Σε παρακαλώ, πήγαινέ με εκεί. Θα πληρώσω τη διαφορά.»

Ο άνθρωπος προσπάθησε να με βοηθήσει και μου είπε να αλλάξω τον προορισμό μέσα από το Uber. Πήγα να το κάνω και η εφαρμογή κόλλησε. Πάλι. Προσπάθησε κι αυτός από το δικό του κινητό και τελικά μου είπε: «OK, θα σε πάω εκεί.» Η διαφορά ήταν μικρή, περίπου 3–4 ευρώ. Το πρόβλημα ήταν ότι στον δρόμο πέσαμε σε κίνηση και η ώρα έγινε οριακή. Ευτυχώς ο οδηγός ήταν πολύ ψύχραιμος και κάποια στιγμή με έβγαλε από ένα στενό για να αποφύγουμε μέρος της κίνησης. «Πήγαινε όσο πιο γρήγορα μπορείς», του είπα, «αλλά φυσικά νόμιμα και με ασφάλεια. Δεν θέλω να μπλέξεις κι εσύ εξαιτίας μου.» Έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε.

Φτάσαμε στις 4:29. Ένα λεπτό πριν από την κρουαζιέρα. Κατέβηκα από το Uber και άρχισα να ψάχνω. «Πού είναι, γαμώτο, η κρουαζιέρα;» Το GPS μου έδειχνε περίπου πού να πάω, αλλά δεν έβρισκα την προβλήτα, είχε μπερδευτεί κι αυτό. Έτρεξα λίγο ακόμα, κοίταξα δεξιά, κοίταξα αριστερά και τελικά τη βρήκα. Μόνο που υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα.

Το σκαφάκι μόλις είχε φύγει και η πόρτα που οδηγούσε στην προβλήτα ήταν ήδη κλειδωμένη.

Έφτασα μέχρι την άκρη της πόρτας και είδα το σκάφος να απομακρύνεται. Δεν είχα και πολλές επιλογές. Άρχισα να φωνάζω και να κουνάω τα χέρια μου: «Hey! Hey!» Με είδαν και μου φώναξαν: «OK, man!» Γύρισαν πίσω και τελικά με πήραν. Και εκεί, για πρώτη φορά μετά από όλο αυτό το κυνηγητό, έβγαλα μια τεράστια ανάσα ανακούφισης. Τα κατάφερα. Δεν το πίστευα, αλλά τα κατάφερα.

Motlava Cruise in Gdansk

Είχα κάνει το πρόγραμμά μου: την ιστορική ξενάγηση στα ναυπηγεία, το Westerplatte, τα βίντεό μου, τις αφηγήσεις μου, και είχα προλάβει και την κρουαζιέρα. Τώρα μπορούσα επιτέλους να κάτσω και να απολαύσω λίγο το Γκντανσκ χωρίς να κοιτάω κάθε τριάντα δευτερόλεπτα την ώρα. Και το καλύτερο; Είχα μαζί μου τρία υπέροχα παν-πρέτσελ που είχα πάρει από ένα μαγαζί και ήταν πραγματικά τρομερά. Πεινούσα σαν λύκος. Οπότε μπορούσα επιτέλους να κάνω το αυτονόητο: να μπω στην κρουαζιέρα, να κάτσω ήσυχος και να φάω και τα τρία.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll to Top