Κόστα Ρίκα: Από το όνειρο ζωής στην τροφική δηλητηρίαση και τη ζούγκλα του Καουίτα

1 puerto viejo (12)

Όταν περάσαμε τα σύνορα από τον Παναμά και φτάσαμε στην Κόστα Ρίκα, ένιωσα μια χαρά που δύσκολα περιγράφεται. Επιτέλους. Μια χώρα που ήταν όνειρο ζωής για μένα. Το όνειρο άρχιζε να γίνεται πραγματικότητα και μέσα μου είχα μια μικρή έξαψη για όσα θα ακολουθούσαν.

Αν ήξερα τι θα ακολουθούσε, ίσως να μην ένιωθα και τόσο έξαψη.

Πρώτος σταθμός ήταν το Πουέρτο Βιέχο, ένα όμορφο παραθαλάσσιο χωριό στην πλευρά της Καραϊβικής, με χαλαρή ατμόσφαιρα, τροπικές παραλίες και πολλούς σέρφερ. Η πρώτη έκπληξη όμως δεν ήταν το τοπίο. Ήταν οι τιμές. Περιμέναμε μια φθηνή χώρα της Κεντρικής Αμερικής και σχεδόν τα πάντα κόστιζαν δύο και τρεις φορές περισσότερο απ’ όσο υπολογίζαμε. Δεν είναι τυχαίο που η Κόστα Ρίκα λέγεται συχνά «Ελβετία της Κεντρικής Αμερικής», λόγω του υψηλού κόστους ζωής.

Pizza with pineapple

Εγκατασταθήκαμε στο χόστελ, που το διαχειριζόταν ένας Έλληνας, ο Γιάννης, και βγήκαμε να βρούμε κάτι οικονομικό για φαγητό. Δύσκολη υπόθεση. Καταλήξαμε σε μια υπαίθρια πιτσαρία που λειτουργούσε μέσα από ένα μεγάλο βαν, σε ένα οικόπεδο. Παραγγείλαμε πίτσα με ανανά. Παλιότερα κορόιδευα αυτή την ιδέα. Αλλά όταν είσαι σε τροπικό μέρος, πεινάς και ψάχνεις κάτι φθηνό, ακόμα και η πίτσα με ανανά σου φαίνεται μια χαρά. Ειδικά με ένα παγωμένο αναψυκτικό!

Αργότερα πήγαμε στην παραλία και δοκιμάσαμε πρώτη φορά σερφ. Η εμπειρία δεν πήγε όπως τη φανταζόμουν. Πέφταμε ξανά και ξανά και τρώγαμε τα μούτρα μας μέσα στο νερό. Εγώ απογοητεύτηκα αρκετά, γιατί πίστευα ότι θα σηκωθώ πάνω στη σανίδα πιο εύκολα. Παρ’ όλα αυτά, ήταν μια γεμάτη πρώτη μέρα. Είχαμε φάει, είχαμε δοκιμάσει κάτι καινούργιο και είχαμε αρχίσει να γνωρίζουμε τον τόπο.

Το βράδυ γυρίσαμε στο χόστελ, κάναμε μπάνιο και βγήκαμε πάλι για να τσιμπήσουμε κάτι. Και τότε μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη: μια γυναίκα έψηνε καλαμάκια στον δρόμο! Κάτι τόσο οικείο, σε ένα χωριό της Κόστα Ρίκα. Πήραμε από δύο-τρία ο καθένας. Εγώ, μάλιστα, αποφάσισα να δοκιμάσω και μια καυτερή σάλτσα.

Ωραία ιδέα. Πολύ ωραία.

Γύρω στις δυόμισι τη νύχτα ξύπνησα με έντονο πόνο στο στομάχι, ιδρώτα και τάση για εμετό. Η κατάσταση ήταν άσχημη. Σηκώθηκα και έκανα εμετό. Θυμάμαι ότι πιθανότατα είχα μαζί μου θερμόμετρο και μέτρησα υψηλό πυρετό, γύρω στους 38 με 39 βαθμούς. Την ακριβή μέτρηση δεν την ξέρω, αλλά ξέρω ότι υπέφερα όλη τη νύχτα και δεν κοιμήθηκα καθόλου.

Το πρωί ο συνταξιδιώτης μου με είδε και κατάλαβε αμέσως ότι κάτι δεν πάει καλά. Πήγε στο φαρμακείο και μου έφερε φάρμακα για το στομάχι. Ευτυχώς ήξερε ισπανικά και μπορούσε να συνεννοηθεί, κάτι που εκείνη τη στιγμή ήταν ζωτικής σημασίας. Όλα έδειχναν τροφική δηλητηρίαση, πιθανότατα από το φαγητό της προηγούμενης νύχτας. Ποιο ακριβώς τρόφιμο έφταιγε, δεν μπορούσα να το ξέρω με βεβαιότητα.

Το χειρότερο ήταν ότι για εκείνη τη μέρα είχα προγραμματίσει κάτι που περίμενα πολύ. Ήθελα να επισκεφθώ ένα εθνικό πάρκο και να περπατήσω περίπου τέσσερα χιλιόμετρα τροπικής ακτογραμμής στον Ατλαντικό, για να δω τις παραλίες γύρω από το Πουέρτο Βιέχο. Αντί γι’ αυτό ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του χόστελ, χωρίς δύναμη να κάνω σχεδόν τίποτα.

Και δεν ήταν μόνο η απογοήτευση. Με έτρωγε και η σκέψη ότι η κατάσταση μπορεί να κρατήσει δύο ή τρεις μέρες και να τινάξει ολόκληρο το ταξίδι στον αέρα. Την επόμενη μέρα το μεσημέρι έπρεπε να φύγουμε για το Σαν Χοσέ, την πρωτεύουσα, και από εκεί για το Μοντεβέρδε.

Αποφάσισα λοιπόν να θυσιάσω τη μέρα και να ξεκουραστώ, με την ελπίδα να συνέλθω όσο πιο γρήγορα γινόταν. Κάποια στιγμή όμως έπρεπε να φάω. Με τρομερή προσπάθεια σηκώθηκα από το κρεβάτι και ο φίλος μου μαγείρεψε μακαρόνια με τυρί στην κουζίνα του χόστελ. Απλό γεύμα, αλλά ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν. Ήπια και μια Coca-Cola, που συνήθως ένιωθα ότι με βοηθάει στις στομαχικές ενοχλήσεις, και προσπαθούσα να συνέλθω.

Το βράδυ ένιωσα κάπως καλύτερα, αν και ήμουν ακόμα πολύ αδύναμος. Ο φίλος μου πάλι είχε άλλα σχέδια. Πήγε σε ένα beach party και, όπως μου είπε, πέρασε καταπληκτικά. Εγώ, ξαπλωμένος στο χόστελ, τον ζήλεψα λίγο. Εκείνος διασκέδαζε σε πάρτι στην Καραϊβική κι εγώ πάλευα με την τροφική δηλητηρίαση!

Αργότερα έφαγα λίγα ακόμα μακαρόνια και προσπάθησα να κοιμηθώ. Είχα περάσει αρκετές φορές από την τουαλέτα και ήμουν κομμάτια. Ήθελα μόνο να ξημερώσει και να δω πώς θα νιώθω.

Το επόμενο πρωί, ευτυχώς, ήμουν καλύτερα. Δεν είχα πάρει πίσω όλες μου τις δυνάμεις, αλλά είχα αποφασίσει κάτι: η περιπέτεια της νύχτας δεν θα μου έκλεβε και τη δεύτερη μέρα. Θα επισκεπτόμουν το Εθνικό Πάρκο Καουίτα και θα έβλεπα τουλάχιστον αυτό, ακόμα κι αν δεν ήμουν εντελώς καλά.

Ο φίλος μου όμως είχε άλλη γνώμη. Εκείνος ήθελε να συνεχίσει το σερφ και δεν ήθελε να με ακολουθήσει. Ξεκίνησα λοιπόν μόνος. Έτρεξα στη στάση, πήρα το λεωφορείο και έφτασα στο πάρκο, αποφασισμένος να το διασχίσω ολόκληρο, παρά την εξάντληση.

Και τα κατάφερα. Με αρκετή προσπάθεια περπάτησα μέσα στο τροπικό τοπίο, είδα τις παραλίες, απόλαυσα τη φύση και είχα την τύχη να συναντήσω αρκετά ζώα. Έκανα ακόμα και μπάνιο στη θάλασσα. Μια πραγματικά όμορφη εμπειρία, και ένιωθα περήφανος που δεν είχα εγκαταλείψει το σχέδιό μου.

Cahuita national park

Υπήρχε όμως ένα μικρό πρόβλημα. Το στομάχι μου δεν είχε συνέλθει εντελώς. Είχα πάρει μαζί μου χαρτί υγείας, νερό και ηλεκτρολύτες, αλλά κάποια στιγμή χρειάστηκε να πάω τουαλέτα στη μέση του πάρκου. Εύκολη λύση δεν υπήρχε. Έπρεπε να απομακρυνθώ από το μονοπάτι και να βρω ένα σημείο μέσα στη βλάστηση.

Και θυμάμαι ακόμα ότι εκεί, μέσα στο τροπικό δάσος, είχα και μια επιπλέον έγνοια: μήπως εμφανιστεί κανένα φίδι! Από τη μία πάλευα με το στομάχι μου και από την άλλη είχα το νου μου στο τι κρυβόταν γύρω μου. Δεν ήταν ακριβώς η περιπέτεια που είχα ονειρευτεί για την Κόστα Ρίκα, αλλά τουλάχιστον είχε τη δική της ιστορία.

Παρά τις δυσκολίες ολοκλήρωσα τη διαδρομή, τράβηξα φωτογραφίες και βίντεο και έφυγα από το Καουίτα με την αίσθηση ότι είχα καταφέρει κάτι σημαντικό. Η αδιαθεσία δεν μου είχε στερήσει την εμπειρία.

Και επειδή, όπως φαίνεται, δεν μου έφταναν όλα αυτά, αποφάσισα να εκμεταλλευτώ και τον λίγο χρόνο που είχε απομείνει για να δοκιμάσω ξανά σερφ. Ήθελα να γυρίσω στο σημείο του πρώτου μαθήματος και να βγάλω και μερικά πλάνα με την κάμερα.

Την πρώτη μέρα είχα μια μεγαλύτερη, μακριά σανίδα, με την οποία είχα καταφέρει τουλάχιστον να σταθώ κάποιες φορές. Αυτή τη φορά μου έδωσαν μια μικρότερη, πιο κατάλληλη για έμπειρους σέρφερ. Επιπλέον, μου είχαν απαγορεύσει να βάλω την κάμερα στο κεφάλι μου για λόγους ασφαλείας. Εγώ, φυσικά, την έβαλα.

Cocles Beach Puerto Viejo

Το αποτέλεσμα; Αναμενόμενο. Με τη μικρή σανίδα έπεφτα συνέχεια και το βίντεο που τράβηξα δεν ήταν ακριβώς επίδειξη σερφ. Ήταν συλλογή από πτώσεις και βουτιές! Κάποια στιγμή, αφού έφαγα αρκετές σαβούρες και δεν άντεχα άλλο, τα παράτησα.

Γύρισα στο χόστελ, μάζεψα τα πράγματά μου και ετοιμάστηκα για την επόμενη φάση. Το μεσημέρι φεύγαμε για το Σαν Χοσέ, με τελικό προορισμό το Μοντεβέρδε.

Έτσι έκλεισαν οι πρώτες μου μέρες στην Κόστα Ρίκα: με έναν ενθουσιασμό που έγινε γρήγορα ταλαιπωρία, μια χαμένη μέρα στο κρεβάτι, μια επίσκεψη στη ζούγκλα που παραλίγο να μη γίνει και μια τελευταία αποτυχημένη προσπάθεια να σταθώ πάνω σε μια σανίδα.

Δεν ήταν το ξεκίνημα που είχα φανταστεί για το όνειρο της ζωής μου. Ήταν όμως ένα ξεκίνημα που δύσκολα θα ξεχάσω.

Δείτε αναλυτικά την εμπειρία μου από το video μου στο κανάλι μου στο Youtube

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll to Top