Τανζανία – Η πρώτη μου φορά στην Αφρική

3 moshi (9)

Υπάρχουν ταξίδια που τα περιμένεις μήνες. Τα σκέφτεσαι στη δουλειά, στον δρόμο, πριν κοιμηθείς. Βλέπεις βίντεο, φωτογραφίες, ό,τι βρεις, και στήνεις στο κεφάλι σου ολόκληρη ταινία.

Η Τανζανία ήταν ένα από αυτά.

Ήταν η πρώτη μου φορά στην Αφρική. Ενθουσιασμός; Τεράστιος. Αγωνία; Επίσης. Όταν πατάς σε μια ήπειρο που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ, το μυαλό γεμίζει ερωτήματα. Πώς είναι οι άνθρωποι; Είναι ασφαλές; Πώς είναι η καθημερινότητα; Θα νιώθω άνετα αν κυκλοφορώ έξω;

Απαντήσεις δεν είχα. Τις πήρα όμως πολύ γρήγορα, και χωρίς να με ρωτήσει κανείς.

Μείναμε τρεις μέρες στο Μόσι, στους πρόποδες του Κιλιμάντζαρο. Και από την πρώτη στιγμή ήμουν σε κατάσταση ψιλοσόκ. Πάρα πολλές καινούργιες πληροφορίες, όλες μαζί, όλες πρώτη φορά.

Ο κεντρικός δρόμος του Μόσι στην Τανζανία, με μηχανάκια και χωμάτινους δρόμους γύρω»

Αυτό που με ξάφνιασε περισσότερο από όλα ήταν μια εικόνα. Ένας κεντρικός δρόμος με άσφαλτο και, μόλις έφευγες από αυτόν, όλοι οι υπόλοιποι χωμάτινοι. Χώμα και άμμος παντού, ακόμα και μπροστά από τα σπίτια. Ξύλινες μονοκατοικίες, άνθρωποι να περπατούν με φρούτα στα χέρια, και μηχανάκια. Πολλά μηχανάκια. Και κόρνες, ατελείωτες κόρνες.

Δεν μπορούσα απλώς να το κοιτάζω. Προσπαθούσα να το χωνέψω.

Και μετά ήρθε η στιγμή που ο φόβος μου έκανε την εμφάνισή του.

Είχα απομακρυνθεί λίγο από την παρέα μου για να πάρω φρούτα. Ένας ντόπιος με πλησίασε και μου μίλησε, μάλλον για να μου πουλήσει κάτι. Λίγο πιο πέρα, σε μια στάση, καθόντουσαν αραγμένοι κάποιοι άντρες δίπλα σε μηχανάκια και κοιτούσαν προς το μέρος μας. Και το μυαλό, ρε παιδί μου, πάει αμέσως στο κακό. Λευκός τουρίστας, μακριά από την ομάδα του, μια παρέα να κοιτάει. Φοβήθηκα, το παραδέχομαι.

Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που έβλεπα ήταν απλώς μια στάση ταξί με μηχανάκια. Κάτι συνηθισμένο εκεί πέρα. Δεν είχε γίνει τίποτα, και τίποτα δεν έγινε.

Εκεί κατάλαβα ότι στην Αφρική δεν είχα φέρει μόνο τη φωτογραφική και τις βαλίτσες. Είχα φέρει και μια ολόκληρη συλλογή από εικόνες που είχα φτιάξει στο κεφάλι μου πριν φτάσω. Και κάποιες από αυτές άρχισαν να καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος από τις πρώτες κιόλας μέρες.

Και μέσα σε όλο αυτό, έγινε και κάτι πολύ πιο ασήμαντο, που όμως το θυμάμαι ακόμα.

Η πίτσα. Πιο συγκεκριμένα, η πίτσα με αβοκάντο.

Τη δεύτερη μέρα γυρίσαμε στο ξενοδοχείο ψόφιοι από την κούραση. Έξω δεν είχαμε ούτε χρόνο ούτε διάθεση να ψάξουμε μαγαζί. Αράξαμε λοιπόν στην πισίνα, με τις μαϊμούδες του ξενοδοχείου να τριγυρνούν γύρω μας και να μας κάνουν παρέα, και ανοίξαμε το μενού του εστιατορίου. Εκεί την είδα.

Η πίτσα με αβοκάντο στο ξενοδοχείο

Πριν από την Τανζανία, αν μου έλεγες ότι θα φάω πίτσα με φρούτο, θα σε κοιτούσα σαν εξωγήινο. Για μένα η πίτσα είχε κανονισμό, σαν τον στρατό. Και το αβοκάντο δεν υπήρχε πουθενά στον κανονισμό.

Τη δοκίμασα τελικά. Και; Ήταν πολύ καλή. Τόσο καλή που άλλαξα γνώμη όχι μόνο για την πίτσα, αλλά για το ίδιο το αβοκάντο. Από τότε το έχω στη διατροφή μου. Ναι, εγώ.

Μπορεί να ακούγεται ασήμαντο μπροστά σε ένα ταξίδι στην Αφρική. Για μένα όμως είναι το καλύτερο παράδειγμα για το πώς δουλεύει ένα ταξίδι.

Δεν γυρνάς πάντα με τις μεγάλες απαντήσεις που περίμενες. Μερικές φορές γυρνάς με μια εικόνα που δεν περίμενες να δεις, με έναν φόβο που αποδείχτηκε περιττός, με έναν δρόμο που δεν υπήρχε στον χάρτη σου, ή με μια γεύση που μέχρι χθες θεωρούσες ότι δεν σου αρέσει.

Η πρώτη μου επαφή με την Αφρική δεν ήταν τελικά αυτό που περίμενα. Ήταν κάτι καλύτερο: η πρώτη υπενθύμιση ότι, όσο περισσότερο ταξιδεύεις, τόσο περισσότερα πράγματα καταλαβαίνεις ότι θεωρούσες δεδομένα.

Δείτε αναλυτικά την εμπειρία μου από το video μου στο κανάλι μου στο Youtube.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll to Top