Όταν κανονίζαμε το ταξίδι στη Μαδέρα, ο φίλος μου είχε μία επιθυμία: αυτή τη φορά να μείνουμε κάπου πραγματικά καλά.
Είχε ήδη βρει ένα διαμέρισμα που του είχε κάνει εντύπωση, με πολλές παροχές και εξαιρετική θέα. Η τιμή; Περίπου 700 ευρώ για έξι διανυκτερεύσεις. Στην αρχή μου φάνηκε τσουχτερό. Εκείνος όμως επέμενε ότι άξιζε τον κόπο και ότι θα περνούσαμε υπέροχα.
Εγώ δεν είχα ασχοληθεί καθόλου με την αναζήτηση καταλύματος και τον εμπιστευόμουν, οπότε συμφώνησα. Και όταν φτάσαμε στο Φουντσάλ, την πρωτεύουσα της Μαδέρας, και μπήκα στο διαμέρισμα, κατάλαβα αμέσως τι εννοούσε.
Μιλάμε για ένα κανονικό, πλήρως εξοπλισμένο σπίτι. Δύο ξεχωριστά υπνοδωμάτια, με δικό τους κρεβάτι, ντουλάπες και συρτάρια. Δύο μπάνια, ένα για τον καθένα μας! Πραγματική πολυτέλεια να μη χρειάζεται να περιμένεις τον άλλον. Μεγάλη κουζίνα με όλες τις συσκευές, ακόμα και πλυντήριο ρούχων, κάτι που δεν θυμάμαι να έχω βρει σε άλλο διαμέρισμα που έχω νοικιάσει. Χωλ, τραπεζαρία και ξεχωριστό σαλόνι με καναπέ και τηλεόραση.

Όλα αυτά όμως περνούσαν σε δεύτερη μοίρα μπροστά στο πραγματικό ατού: τη βεράντα.
Ήταν μεγάλη και είχε απίστευτη θέα. Από τη μία πλευρά η πόλη απλωνόταν χαμηλότερα. Προς τα δεξιά φαινόταν ο ωκεανός. Μπροστά και αριστερά υψωνόταν το βουνό, με το τελεφερίκ να ανεβοκατεβαίνει συνεχώς. Μπορούσα να κάθομαι εκεί και να χαζεύω ώρες χωρίς να βαριέμαι.

Ο ήλιος ανέτελλε πίσω από το απέναντι βουνό και, επειδή το διαμέρισμα ήταν αρκετά ψηλά, βλέπαμε την ανατολή από τη βεράντα μας. Τρεις φορές ξύπνησα νωρίς μόνο και μόνο για να τη δω. Εγώ, που στις διακοπές δύσκολα σηκώνομαι νωρίς! Φυσικά τη βιντεοσκόπησα, και μπορείτε να τη δείτε στο ταξιδιωτικό μου βίντεο για τη Μαδέρα.

Το παράδοξο; Είχαμε το πιο όμορφο διαμέρισμα και δεν προλαβαίναμε να το χαρούμε.
Κάθε πρωί ξεκινούσαμε νωρίς, γιατί είχαμε προγραμματίσει δύο πεζοπορίες την ημέρα και αρκετή οδήγηση μέχρι τα σημεία εκκίνησης. Φεύγαμε συνήθως πριν από τις έντεκα και γυρίζαμε γύρω στις έξι με επτά το απόγευμα. Μετά από λίγη ξεκούραση, τις περισσότερες φορές βγαίναμε για φαγητό ή βόλτα.
Κάποια στιγμή είπαμε ότι πρέπει να εκμεταλλευτούμε και τις ανέσεις του σπιτιού. Μια μέρα τελειώσαμε την πεζοπορία νωρίς, γύρω στις πέντε, και αποφασίσαμε να γυρίσουμε για να μαγειρέψουμε. Η ιδέα ήταν εξαιρετική: θα φτιάχναμε φαγητό, θα ανοίγαμε τις μπύρες μας, θα καθόμασταν στη βεράντα και θα δειπνούσαμε με αυτή τη θέα.
Το μαγείρεμα το ανέλαβα εγώ. Το μενού; Μακαρόνια με κιμά. Τι πιο απλό;
Πήγα πρώτα στο σούπερ μάρκετ. Μόνο που υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα: οι περισσότερες συσκευασίες ήταν στα πορτογαλικά και δεν καταλάβαινα τι αγόραζα. Επιστράτευσα το AI για να βρω πώς λέγεται ο κιμάς στα πορτογαλικά. Πήρα τη μετάφραση, βρήκα αυτό που έψαχνα, αγόρασα και τα μακαρόνια και γύρισα στο σπίτι έτοιμος να δημιουργήσω.
Μόνο που η περιπέτεια μόλις είχε αρχίσει.
Η κουζίνα λειτουργούσε με υγραέριο και δεν είχαμε ιδέα πώς να την ανάψουμε. Αναγκαστήκαμε να τηλεφωνήσουμε στον ιδιοκτήτη, που προσπάθησε με τα σπασμένα αγγλικά του να μας εξηγήσει πώς δουλεύει η εγκατάσταση. Τελικά τα καταφέραμε και ξεκίνησα.
Είχα όμως και δεύτερο πρόβλημα. Δεν είχα συνηθίσει το μαγείρεμα με υγραέριο και δεν ήξερα πόση ώρα θέλουν τα μακαρόνια. Η συσκευασία έλεγε περίπου δεκαπέντε λεπτά, αλλά δεν ήμουν καθόλου σίγουρος ότι είχαν γίνει. Τα άφησα λίγο ακόμα. Μετά λίγο παραπάνω. Και τελικά πρέπει να έφτασαν τα 25 με 30 λεπτά στην κατσαρόλα!
Όταν αποφάσισα επιτέλους να τα σουρώσω, είχαν περάσει σε διαφορετική γαστρονομική κατηγορία. Παραβρασμένα, κολλημένα μεταξύ τους, με υφή που δεν θυμίζει με τίποτα μακαρόνια.
Τουλάχιστον ο κιμάς είχε γίνει καλός. Ή έτσι νόμιζα.
Όταν ήρθε η ώρα να σερβίρουμε, διαπιστώσαμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και με αυτόν. Είχε μια έντονη, περίεργη μυρωδιά, που μου θύμιζε κατσικίλα. Κάτι εντελώς διαφορετικό από τον κιμά που έχω συνηθίσει. Μοσχαρίσιο δεν ήταν σίγουρα! Μάλλον αρνί. Ναι, αρνί ήταν.
Έπρεπε να είχα προσέξει τον υπάλληλο στα κρέατα του σούπερ μάρκετ και να του είχα πει καθαρά ότι θέλω μοσχαρίσιο. Που να ήξερα. Εκείνη τη στιγμή όμως ήταν αργά. Είχαμε μόνο αρνίσιο κιμά που μύριζε!
Κι όμως, είχαμε στήσει ολόκληρη επιχείρηση για αυτό το δείπνο: μπύρες, σαλάτα, σάλτσα, τριμμένο τυρί. Το μόνο που έλειπε ήταν ένα φαγητό της προκοπής.
Παρά την απογοήτευση, είπαμε να το δοκιμάσουμε. Έβαλα αρκετή σάλτσα και τυρί, ανακάτεψα τα μακαρόνια και κάθισα να φάω. Και προς έκπληξή μου, δεν ήταν τόσο άσχημα όσο ακούγονται. Έφαγα κανονικά, περίπου ενάμιση πιάτο.
Ο φίλος μου όχι. Δεν μπορούσε με τίποτα να φάει τον κιμά. Του μύριζε τόσο έντονα που προτίμησε να φάει μόνο μακαρόνια και σαλάτα.
Εγώ, μάλλον επειδή είχα περάσει τόση ώρα μαγειρεύοντάς τον, είχα συνηθίσει τη μυρωδιά!
Το πολυαναμενόμενο δείπνο στη βεράντα δεν βγήκε όπως το φανταζόμασταν. Αντί για απολαυστικό γεύμα με θέα τον ωκεανό, είχαμε μια αποτυχημένη απόπειρα μαγειρικής, αρκετά πειράγματα και έναν φίλο που μάλλον μετάνιωσε την ώρα και τη στιγμή που μου εμπιστεύτηκε το φαγητό.
Μάλιστα μου έκανε και την απαραίτητη δήλωση: δεν πρόκειται να ξαναφάει φαγητό που έχω μαγειρέψει εγώ!
Δεν ξέρω αν το είπε σοβαρά. Μετά από εκείνη τη βραδιά όμως, δεν μπορώ να πω ότι τον αδικώ.
Πέρα από την πλάκα, το διαμέρισμα παραμένει μέχρι σήμερα το καλύτερο που έχω μείνει. Έχω μείνει και σε τετράστερα ξενοδοχεία, αλλά εκείνο ήταν κάτι άλλο. Δεν ήταν απλώς ένα δωμάτιο. Ήταν ένα ολόκληρο, άνετο σπίτι, με όλες τις παροχές που θα μπορούσες να χρειαστείς και μια βεράντα που δύσκολα ξεχνάς.
Όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε, δεν ήθελα να το αποχωριστώ. Ήταν από εκείνα τα καταλύματα που νιώθεις ότι θα μπορούσες να μείνεις πολύ περισσότερο.
Και μπορεί να μην πετύχαμε το δείπνο που σχεδιάσαμε, αλλά αποκτήσαμε μια ιστορία που θυμόμαστε και γελάμε μέχρι σήμερα.
Για περισσότερες εικόνες από το διαμέρισμα, τη θέα του και τις περιπέτειές μας στη Μαδέρα, δείτε το ταξιδιωτικό μου βίντεο στο κανάλι μου στο YouTube!

