Η Sony ZV-E10 ήταν η καινούργια μου κάμερα και το Μαρόκο η πρώτη μας δουλειά μαζί. Την είχα βρει φθηνότερη στη Black Friday του 2024 και την πήρα επιτέλους, αφού την κυνηγούσα μήνες. Θα έπρεπε να την έχω αγοράσει πριν από τα ταξίδια σε Παναμά και Κόστα Ρίκα, αλλά τσιγκουνευόμουν. Βασικά φοβόμουν το μέγεθος των αρχείων. Λες και θα με κυνηγούσαν τα gigabyte στον δρόμο.
Το Μάρτιο του 2025 βρέθηκα στο Μαρακές και η κάμερα τα πήγε περίφημα. Σκέτη επιτυχία. Ένιωθα επαγγελματίας.
Μετά πήγαμε στη Σαχάρα, στους αμμόλοφους της Merzouga. Εκεί με περίμενε η κορυφαία στιγμή του ταξιδιού: καμήλες, αμμόλοφος, ηλιοβασίλεμα. Πρώτη φορά καμήλα στη ζωή μου. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένος που δεν χωρούσα στη σκηνή.
Η ειρωνία; Μου έλαχε η πιο ευέξαπτη καμήλα του καραβανιού. Είχε νεύρα. Κλωτσούσε. Δεν ήθελε να σηκωθεί, δεν ήθελε να ανέβει κανείς και σίγουρα δεν ήθελε εμένα. Την κοιτούσα και αναρωτιόμουν τι έκανα στον προηγούμενο βίο μου. Δεν είμαι και άνθρωπος που ανεβαίνει συχνά σε ζώα, οπότε φαντάζεστε την αυτοπεποίθησή μου.

«Ανέβα, μη φοβάσαι», μου είπε ο καμηλιέρης.
Μη φοβάσαι. Εύκολο να το λες όταν δεν είσαι εσύ που πρόκειται να καταλήξεις στην άμμο.
Ανέβηκα με την καρδιά στο στόμα. Κάθε φορά που η καμήλα έβγαζε μια κραυγή, ερχόταν ο καμηλιέρης και την ηρεμούσε. Εγώ, αγκαλιά με το σαμάρι, περίμενα να με πετάξει πίσω σαν σακί. Στη διαδρομή όμως τα πράγματα ηρέμησαν, γιατί η μία καμήλα ακολουθούσε την άλλη και η δική μου αποφάσισε να συμπεριφερθεί. Έγινε αρνάκι. Φτάσαμε ζωντανοί.
Το κατέβασμα ήταν άλλο θέμα. Η καμήλα ξανάγινε νευρική και εγώ ξαναφοβήθηκα. Ευτυχώς την κράτησε ο καμηλιέρης και κατέβηκα χωρίς απώλειες.
Και τότε ήρθε η μαγεία. Ηλιοβασίλεμα πάνω στον αμμόλοφο, άμμος παντού, και εγώ να τα γράφω όλα: μιλάω στην κάμερα, κάνω πλάκα με τους καμηλιέρηδες, περιγράφω, παίζω με την άμμο, καταγράφω τους ήχους της ερήμου. Τρομερά πλάνα. Ήμουν πεπεισμένος ότι είχα στα χέρια μου το υλικό της χρονιάς.
Την επόμενη μέρα φύγαμε από την έρημο. Έστειλα στη μητέρα μου στο Viber ότι φεύγουμε για τη Φες. Η απάντηση ήρθε αμέσως:
«Μην ξεχάσεις να γράψεις το όνομά σου στην έρημο.»
Δηλαδή όπως το είχα γράψει στην παραλία της Ζανζιβάρης. Το είχα ξεχάσει τελείως!
«Τώρα μου το λες; Τώρα που φεύγω;» της έγραψα. «Ωραία, το ξέχασα.»
Ένιωσα απαίσια. Είχαμε φύγει από την έρημο και δεν γύριζα πίσω.
Δεν ήξερα όμως ότι το καλύτερο το κρατούσε η μοίρα για το βράδυ. Στη Φες είχαμε ένα πολύ ωραίο ξενοδοχείο. Έκανα μπάνιο, κάθισα να δω τα βίντεο και να κάνω καθαρισμό, να σβήσω τα περιττά και τα κακογραμμένα για να ελευθερώσω χώρο. Άνοιξα τα πλάνα της ερήμου.
Σιωπή.
Δοκίμασα πάλι. Σιωπή. Έψαξα όλα τα βίντεο της ερήμου, ένα ένα. Τίποτα. Ούτε ένας άνεμος, ούτε μια λέξη από όσα είχα πει. Τα βίντεο πριν από την έρημο είχαν ήχο κανονικά. Τότε κατάλαβα ότι κάτι είχε συμβεί ειδικά εκεί, στο πιο σημαντικό σημείο του ταξιδιού.
Είχα σοκαριστεί. Το πιο πολύτιμο υλικό της εκδρομής είχε γραφτεί χωρίς ήχο.
Ρώτησα το AI τι συμβαίνει και μου έδειξε τη ρύθμιση. Η κάμερα έχει ένα κουμπί πάνω-πάνω που αλλάζει ανάμεσα σε φωτογραφία, βίντεο και αργή κίνηση. Εγώ το είχα πατήσει χωρίς να το καταλάβω και είχα γράψει όλη την έρημο σε αργή κίνηση. Κι όταν γράφεις σε αργή κίνηση, δεν γράφεις ήχο. Τρομερά πλάνα, λοιπόν, αλλά βουβά, στο μισό της ταχύτητάς τους. Ευτυχώς τουλάχιστον μισή και όχι σε ακόμα πιο αργό ρυθμό.

Την κάμερα την ξαναγύρισα στο κανονικό. Η έρημος όμως είχε φύγει.
Και το όνομά μου; Εκεί ξεκίνησε το δεύτερο επεισόδιο.
Επικοινώνησα με τον οδηγό μας, έναν πολύ ωραίο Μαροκινό, και με έβαλε σε επαφή με τους ανθρώπους του camp στη Merzouga. Άρχισα να τους καλοπιάνω: τι υπέροχα που πέρασα, τι ωραία που ήταν όλα, και αν μπορούσαν να μου κάνουν τη χάρη να γράψουν το όνομά μου στην άμμο. Μου είπαν «εντάξει, αύριο το πρωί ή τις επόμενες μέρες, όταν δεν θα φυσάει και θα έχει ήλιο». Τους είπα να πάρουν τον χρόνο τους. Τους εξήγησα και το πιο σημαντικό: οριζόντιο βίντεο, landscape. Όχι κάθετο.
Μου έστειλαν κάθετο, 9:16.
Τους εξήγησα ξανά με υπομονή: 16:9, παιδιά, 16:9. «Εντάξει, θα ξαναπροσπαθήσω.» Ξαναπροσπάθησαν και μου έστειλαν… ξανά κάθετο!

Τα νεύρα μου είχαν γίνει κόμπος. Ήταν ωραίο βίντεο, πανέμορφο, με το όνομά μου γραμμένο στην άμμο. Αλλά κάθετο, για δεύτερη φορά. Μετά σταμάτησαν να απαντάνε και εγώ έμεινα με την απορία. Όταν γύρισα στην Ελλάδα, ένα μήνα αργότερα, ο τύπος δεν ήταν πια στο μέρος. Ή ήταν σε άδεια ή είχε τελειώσει η σεζόν και είχε γυρίσει στο Μαρακές.
«Και τώρα εγώ τι θα κάνω;» τον ρώτησα.
«Στείλε στο Instagram της εταιρείας, στο Cam Dunes. Όχι σε μένα. Θα σου απαντήσει κάποιος.»
Έστειλα. Μου απάντησε ένας φιλικός άνθρωπος και εγώ τα εξήγησα αργά αργά, σχεδόν συλλαβιστά. «Θα σε εξυπηρετήσω όταν βρω χρόνο.» Και οι άνθρωποι της ερήμου φαίνονταν όλοι πολύ φιλικοί, αυτό να το τονίσω. Εγώ τους υπενθύμιζα και αυτοί άφηναν να περάσει μια εβδομάδα, δέκα μέρες. Μέχρι που εν τέλει βρήκαν χρόνο και μου έστειλαν δύο πανέμορφα βίντεο με το όνομά μου στην έρημο.
Οριζόντια. Επιτέλους.
Και τα βουβά πλάνα; Τα έβαλα στο timeline, τα διπλασίασα σε ταχύτητα για να γίνουν κανονική κίνηση και πήρα ήχους ερήμου από το YouTube. Δεν ήταν οι δικοί μου ήχοι, αλλά τι να κάνω.
Έμαθα όμως δύο πράγματα. Πρώτον, τι κάνει εκείνο το κουμπάκι πάνω-πάνω. Δεύτερον, ότι πριν ξεκινήσω τα γυρίσματα κάνω τεστ ότι η κάμερα γράφει κανονικά, και όταν τελειώσω κάνω ποιοτικό έλεγχο για να δω ότι όλα γράφτηκαν σωστά. Πριν φύγω από την έρημο, όχι τη μεθεπόμενη μέρα στη Φες.
Θέλετε να δείτε την έρημο και όχι μόνο να τη διαβάσετε; Δείτε αναλυτικά την περιπέτειά μου στο κανάλι μου στο YouTube. Υπάρχουν καμήλες, αμμόλοφοι και ένα όνομα γραμμένο στην άμμο.

