Το σουβενίρ που σχεδόν δεν αγόρασα

3 moshi (15)

Στα ταξίδια υπάρχει ένας φαύλος κύκλος που τον έχουμε περάσει όλοι. Βλέπεις κάτι που σου αρέσει, λες «θα βρω φθηνότερο παρακάτω», και μετά περνάνε οι μέρες και καταλαβαίνεις ότι έχασες και το φθηνό και το ακριβό.

Σε μένα συνέβη στην Τανζανία.

Ήμασταν στο Μόσι και τριγυρνούσα στις αγορές και στα παζάρια. Ξύλινα ζώα παντού. Καμηλοπαρδάλεις, ρινόκεροι, λιοντάρια, όλα σκαλισμένα σε κάποιο ξύλο της περιοχής, νομίζω. Και δίπλα τους αφρικανικές μάσκες των Μασάι, η μία πιο ωραία από την άλλη. Ήθελα να πάρω σχεδόν τα πάντα.

Δεν πήρα τίποτα.

Γιατί; Γιατί έχω πάντα στο κεφάλι μου ότι κάπου παρακάτω θα βρω κάτι φθηνότερο. Η μάσκα που μου άρεσε ήταν περίπου 15 ευρώ και τα μικρά ξύλινα ζωάκια 6-8 ευρώ το ένα. Προσπάθησα να κάνω παζάρι στην ιδιοκτήτρια, αλλά εκείνη δεν έριχνε την τιμή. Και εκεί νευριάζεις, γιατί σκέφτεσαι: Αφρική είμαστε, παζάρι κάνουμε, πού πάει η τιμή; Δεν έπεφτε όμως. Της είπα «θα βρω αλλού» και έφυγα.

Και μετά άρχισε το δράμα. Όσο κι αν έψαξα, δεν βρήκα φθηνότερα. Ούτε στα άλλα μαγαζιά του Μόσι. Και επιλογές δεν είχα άλλες, γιατί από την επόμενη μέρα ξεκινούσε το σαφάρι, με τη σαβάνα και τα εθνικά πάρκα, όπου μαγαζιά για σουβενίρ δεν υπάρχουν.

Η πρώτη ευκαιρία χάθηκε.

Zerbra painting in Stone Town

Μετά πήγαμε στη Ζανζιβάρη. Την πρώτη μέρα κάναμε βόλτα στο Stone Town και στις αγορές. Μεγάλη ποικιλία, πάλι ζώα, πάλι μάσκες. Οι τιμές όμως ήταν πολύ ψηλότερες από του Μόσι: η μάσκα γύρω στα 20 ευρώ και τα ζωάκια 12-15.

Και τότε μου συνέβη κάτι που δεν το περίμενα. Δεν ήθελα να αγοράσω, και όχι μόνο λόγω τιμής. Ήταν μια παράξενη αίσθηση, ένας εγωισμός. Αν αγόραζα τώρα, ακριβότερα, ήταν σαν να παραδεχόμουν ότι έκανα λάθος που δεν πήρα στο Μόσι. Και αυτό δεν το ήθελα. Είπα λοιπόν στον εαυτό μου: θα ψάξω, θα βρω καλύτερο.

Γύρισα μαγαζιά και μαγαζιά. Φθηνότερα δεν βρήκα, και οι τιμές δεν έπεφταν ούτε με το ζόρι.

Οι μέρες περνούσαν. Κάναμε διάφορες δραστηριότητες, μέναμε σε μέρη χωρίς αγορές, και σιγά σιγά άρχισα να καταλαβαίνω ότι το σουβενίρ που ήθελα δεν θα το αγόραζα ποτέ.

Φτάσαμε στην τελευταία μέρα. Το ξενοδοχείο ήταν δίπλα στην παραλία, και είχαμε επιλογή: να μείνουμε λίγο παραπάνω να απολαύσουμε τη θάλασσα ή να γυρίσουμε νωρίτερα στο Stone Town για μια τελευταία βόλτα. Εμένα με έτρωγε το σουβενίρ. Δεν είχα καμία αμφιβολία.

Stone Town antique Shop

Γύρισα στο Stone Town και τελικά τα κατάφερα. Πήρα έναν ρινόκερο, ένα λιοντάρι και μια αφρικανική μάσκα. Έκανα παζάρι και κατέβασα τα ζωάκια από τα 12 στα 10 ευρώ, ενώ ένα μεγαλύτερο, που ζητούσαν γύρω στα 20, το πήρα 12. Ήταν μια τιμή ανάμεσα στις τιμές πανικού της Ζανζιβάρης και στις καλύτερες που είχα δει στο Μόσι.

Αλήθεια όμως; Βγήκα ζημιωμένος. Στο Μόσι θα τα είχα πάρει φθηνότερα. Η διαφορά ήταν λίγα ευρώ, και για αυτά έχασα χρόνο, ενέργεια και λίγη από την ηρεμία μου.

Και κάτι πρακτικό για το παζάρι: η Τανζανία δεν είναι Ασία, όπου πέφτεις στη μισή τιμή. Εδώ ένα 20-30% κάτω από την αρχική είναι ρεαλιστικό. Μην περιμένεις περισσότερα.

Και αυτό είναι το συμπέρασμα που κρατάω:

Όταν βρεις μπροστά σου το σουβενίρ που σου αρέσει, πάρ’ το.

Κάνε όσο παζάρι μπορείς εκεί που το είδες. Αλλά αν το θες, πάρ’ το. Γιατί αν φύγεις, θα το σκέφτεσαι. Και ό,τι κι αν βρεις μετά, δεν θα είναι ποτέ το ίδιο. Θα το συγκρίνεις πάντα με εκείνο που άφησες πίσω σου.

Δείτε αναλυτικά την εμπειρία μου από το video μου στο κανάλι μου στο Youtube.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll to Top