Η πρώτη μου φορά στην Αφρική

Υπάρχουν κάποια ταξίδια που τα περιμένεις για πολύ καιρό πριν τα πραγματοποιήσεις. Τα σκέφτεσαι, τα φαντάζεσαι, βλέπεις εικόνες και βίντεο και προσπαθείς να δημιουργήσεις στο μυαλό σου μια εικόνα για το πώς θα είναι όταν τελικά βρεθείς εκεί.

Η Τανζανία ήταν ένα από αυτά.

Ήταν η πρώτη μου φορά στην Αφρική και μαζί με τον ενθουσιασμό υπήρχε και μια μικρή αγωνία. Όταν πηγαίνεις για πρώτη φορά σε μια ήπειρο που δεν έχεις γνωρίσει, υπάρχουν πάντα ερωτήματα. Πώς είναι οι άνθρωποι; Πόσο ασφαλές είναι; Πώς θα είναι η καθημερινότητα; Θα νιώθω άνετα όταν κυκλοφορώ μόνος μου;

Δεν ήξερα ακόμη τις απαντήσεις.

Τις πρώτες ώρες, όμως, άρχισα να τις παίρνω χωρίς να χρειάζεται κανείς να μου τις δώσει.

Βρισκόμουν στην περιοχή του Μόσι, στους πρόποδες του Κιλιμάντζαρο, και αυτό που αντίκριζα γύρω μου ήταν πολύ διαφορετικό από οτιδήποτε είχα συνηθίσει.

Υπήρχε ένας κεντρικός δρόμος με άσφαλτο και, μόλις απομακρυνόσουν από αυτόν, ένα ολόκληρο δίκτυο χωμάτινων δρόμων απλωνόταν προς κάθε κατεύθυνση. Δρόμοι που οδηγούσαν σε σπίτια, μικρές επιχειρήσεις και γειτονιές. Χώμα παντού.

Μηχανάκια περνούσαν συνεχώς από δίπλα μου. Μικρές αγορές, μαγαζιά, άνθρωποι που πήγαιναν στις δουλειές τους, παιδιά, αυτοκίνητα, ζωή.

Ήταν μια εικόνα που δεν μπορούσα απλώς να παρατηρήσω. Προσπαθούσα να την επεξεργαστώ.

Και μέσα σε όλη αυτή τη διαφορετικότητα υπήρχε κάτι που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση.

Τα χαμόγελα.

Έβλεπα ανθρώπους να χαμογελούν, να μιλούν μεταξύ τους, να συνεχίζουν την καθημερινότητά τους. Και όσο περισσότερο κοιτούσα γύρω μου, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσα ότι αυτό που είχα φέρει μαζί μου στην Αφρική δεν ήταν μόνο η φωτογραφική μηχανή και οι αποσκευές μου.

Ήταν και όλες οι εικόνες που είχα δημιουργήσει στο μυαλό μου πριν φτάσω.

Κάποιες από αυτές άρχισαν να αλλάζουν από τις πρώτες κιόλας ώρες.

Δεν χρειάστηκε να συμβεί κάτι θεαματικό. Ήταν αρκετό να περπατάω στους δρόμους του Moshi και να βλέπω μια καθημερινότητα που μέχρι τότε γνώριζα μόνο μέσα από εικόνες.

Κάθε γωνιά είχε κάτι καινούριο.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά συνέβη και κάτι πολύ πιο ασήμαντο, αλλά για κάποιον λόγο το θυμάμαι ακόμη.

Η πίτσα. Πιο συγκεκριμένα, η πίτσα με αβοκάντο.

Πριν από την Τανζανία, αν μου έλεγε κάποιος ότι θα φάω πίτσα με φρούτο, μάλλον θα τον κοιτούσα περίεργα. Η ιδέα δεν μου άρεσε καθόλου. Η πίτσα στο μυαλό μου είχε συγκεκριμένους κανόνες και το αβοκάντο δεν βρισκόταν μέσα σε αυτούς.

Τελικά τη δοκίμασα.

Και ήταν πολύ καλή.

Τόσο καλή, ώστε όχι μόνο να αλλάξω γνώμη για την πίτσα με αβοκάντο, αλλά να αλλάξω γενικότερα γνώμη για το ίδιο το αβοκάντο.

Από εκείνο το ταξίδι και μετά άρχισα να το βάζω στη διατροφή μου.

Μπορεί να ακούγεται ασήμαντο μπροστά σε όλα όσα μπορεί να σου προσφέρει ένα ταξίδι στην Αφρική. Για μένα όμως είναι ένα μικρό παράδειγμα του πώς λειτουργεί ένα ταξίδι.

Δεν επιστρέφεις πάντα με τις μεγάλες απαντήσεις που περίμενες.

Μερικές φορές επιστρέφεις με μια εικόνα που δεν περίμενες να δεις, έναν άνθρωπο που σου χαμογέλασε, έναν δρόμο που δεν υπήρχε στον χάρτη σου ή ακόμη και μια γεύση που μέχρι χθες θεωρούσες ότι δεν σου αρέσει.

Η πρώτη μου επαφή με την Αφρική δεν ήταν τελικά μόνο αυτό που περίμενα να είναι.

Ήταν κυρίως η πρώτη υπενθύμιση ότι, όσο περισσότερο ταξιδεύεις, τόσο περισσότερο καταλαβαίνεις πόσα πράγματα θεωρούσες δεδομένα πριν φύγεις από το σπίτι σου.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορεί να σου προσφέρει ένα ταξίδι.