Η πρώτη μου επαφή με τον Παναμά δεν ξεκίνησε όπως την περίμενα.
Φτάσαμε το απόγευμα στο αεροδρόμιο και, την ώρα που περνούσα από τον έλεγχο, τα σκυλιά άρχισαν να μυρίζουν την τσάντα μου και να με σταματούν για περαιτέρω έλεγχο. Ένιωσα περίεργα, σαν να ήμουν ύποπτος για κάτι. «Τι έχω πάνω μου; Ναρκωτικά κουβαλάω;» αναρωτήθηκα.
Η αιτία ήταν πολύ πιο αθώα. Κουβαλούσα μπανάνες και άλλα φρούτα από την Ελλάδα, και οι αρχές μού τα κατάσχεσαν. Η εισαγωγή τους μπορεί να απαγορεύεται για λόγους φυτοϋγειονομικής προστασίας, γιατί τα φρούτα μπορεί να μεταφέρουν παράσιτα ή ασθένειες που θα έβλαπταν την τοπική γεωργία. Σωστό και λογικό. Εγώ όμως ένιωσα άβολα και ξαφνικά σε περιβάλλον όπου δεν ήξερα πώς να κινηθώ.
Μετά τις πρώτες βόλτες στην Πόλη του Παναμά, την πρωτεύουσα, άρχισα να καταλαβαίνω πόσο διαφορετικά ήταν όλα. Οι περισσότεροι μιλούσαν ισπανικά και εγώ δεν είχα εγκλιματιστεί ούτε με τη γλώσσα ούτε με την καθημερινότητα. Οι συνθήκες ζωής ήταν πιο φτωχικές απ’ ό,τι είχα συνηθίσει στην Ευρώπη και όλο αυτό με είχε αποσυντονίσει. Ένιωθα έξω από τα νερά μου και δεν είχα βρει ακόμα τον ρυθμό μου.
Το ίδιο βράδυ, ένας φίλος μου πρότεινε να πάμε σε ένα τοπικό μπαρ κοντά στο ξενοδοχείο.
Απ’ έξω το μαγαζί μού φαινόταν περίεργο. Κάτι ανάμεσα σε νυχτερινό κέντρο και καμπαρέ. Μπήκαμε παρ’ όλα αυτά. Έπαιζε λάτιν μουσική, με τους χαρακτηριστικούς ρυθμούς που θα τους παρομοίαζες με τα δικά μας τσιφτετέλια, και ο χώρος είχε μια αισθητική που τότε μου φαινόταν υπερβολική, σχεδόν κιτς. Δεν μπορούσα να συνδεθώ με ό,τι έβλεπα.
Παραγγείλαμε δύο μπύρες, την τοπική Balboa, και καθίσαμε να παρατηρούμε. Το όνομα μού έμεινε, γιατί το balboa είναι και το νόμισμα του Παναμά, αν και η χώρα χρησιμοποιεί στην καθημερινότητα και το αμερικανικό δολάριο. Εκείνη την ώρα όμως το μόνο που με απασχολούσε ήταν να συνηθίσω την ατμόσφαιρα και να νιώσω πιο άνετα.

Και μετά η βραδιά πήρε τροπή.
Στο μαγαζί υπήρχαν κάποιες κοπέλες που, όπως κατάλαβα, πληρώνονταν για να κάνουν παρέα στους πελάτες. Ο φίλος μου αποφάσισε να πληρώσει δύο από αυτές, να καθίσουν μαζί μας, και τους κέρασε από μία μπύρα. Εγώ, μόλις κατάλαβα τι είχε κανονίσει, ξενέρωσα αρκετά. Δεν ήθελα να γνωρίσω γυναίκες με αυτόν τον τρόπο. Ήθελα μια πιο αυθόρμητη, φυσική γνωριμία.
Μία από τις δύο ήρθε και άρχισε να μου μιλάει αγγλικά. Εγώ προσπαθούσα να της απαντήσω με τα λιγοστά μου ισπανικά και η συνεννόηση δεν ήταν εύκολη. Εκείνη μιλούσε γρήγορα, εγώ έψαχνα να σχηματίσω προτάσεις, και η κουβέντα προχωρούσε με το ζόρι. Συμμετείχα, αλλά μέσα μου ήμουν ακόμα ενοχλημένος με τον τρόπο που είχε στηθεί όλο αυτό.
Σιγά σιγά όμως άρχισα να χαλαρώνω. Παραγγείλαμε άλλη μια μπύρα, μιλήσαμε λίγο παραπάνω και η αμηχανία υποχώρησε. Δεν ενθουσιάστηκα, δεν το κρύβω, αλλά τουλάχιστον ένιωθα πιο άνετα. Η συγκεκριμένη παρέα δεν εξελίχθηκε σε τίποτα παραπάνω. Κάποια στιγμή χαιρετηθήκαμε και συνεχίσαμε τη βραδιά μας.
Κάπου εκεί άλλαξε και η διάθεσή μου. Ο φίλος μου είχε ζήσει στην Ισπανία και στη Λατινική Αμερική, οπότε το περιβάλλον του ήταν οικείο. Για μένα όλα ήταν καινούργια και παράξενα. Όσο περνούσε η ώρα όμως, συνήθιζα τη μουσική, τον κόσμο, την ατμόσφαιρα, μέχρι που ένιωσα ότι μπορούσα επιτέλους να απολαύσω τη βραδιά χωρίς να σκέφτομαι συνέχεια πόσο διαφορετικά ήταν όλα.
Έπαιξαν και ένα τραγούδι που μου άρεσε και παρασύρθηκα ακόμα περισσότερο. Πήραμε και τρίτη μπύρα και αυτή τη φορά ήμουν αρκετά χαλαρός ώστε να σηκωθώ μόνος μου και να πιάσω κουβέντα με μια γυναίκα στο μπαρ. Προσπάθησα να συνεννοηθώ λίγο με ισπανικά και λίγο με αγγλικά. Ήταν πολύ φιλική και η κουβέντα κύλησε όμορφα, παρόλο που στο τέλος κατάλαβα ότι ήταν παντρεμένη και είχε βγει εκείνο το βράδυ με μια φίλη της. Έλα, δεν πειράζει.
Και κάπως έτσι, χωρίς να το πάρω χαμπάρι, είχα περάσει από την αμηχανία και την καχυποψία στην άνεση και την αυθόρμητη επικοινωνία. Το ίδιο μαγαζί που στην αρχή μου φαινόταν περίεργο και κιτς είχε αρχίσει να αποκτά μια εντελώς διαφορετική γοητεία. Το περιβάλλον δεν είχε αλλάξει. Είχα αλλάξει εγώ απέναντί του.
Φεύγοντας, δεν φανταζόμουν ότι αυτό το τόσο γραφικό μπαρ θα μου έμενε στη μνήμη μέχρι σήμερα. Δεν ξαναπήγαμε, γιατί δεν προλάβαμε, αλλά εκείνη η βραδιά έμεινε μία από τις πιο χαρακτηριστικές μου αναμνήσεις από την πόλη.
Γιατί τα ταξίδια δεν είναι μόνο τα αξιοθέατα, τα όμορφα τοπία και τα μέρη που έχεις δει σε φωτογραφίες. Είναι και αυτές οι μικρές, απρόσμενες εμπειρίες που στην αρχή σε κάνουν να νιώθεις άβολα και μετά σου δείχνουν μια άλλη πλευρά ενός τόπου. Εκείνο το μπαρ μού έδωσε την ευκαιρία να δω ένα κομμάτι της καθημερινής ζωής του Παναμά, έξω από το συνηθισμένο τουριστικό πλαίσιο, με τις αντιθέσεις και τη δική του ατμόσφαιρα.
Και, αν το σκεφτώ καλά, χρωστάω ένα ευχαριστώ στον φίλο μου που με πήγε εκεί. Στην αρχή με ξένισε ο τρόπος που εξελίχθηκε η βραδιά. Τελικά όμως μου χάρισε μια ανάμνηση που κουβαλάω ακόμα.
Δείτε αναλυτικά την εμπειρία μου από το video μου στο κανάλι μου στο Youtube.

