Η Μαδέρα έχει πάνω από 150 χαρτογραφημένες διαδρομές πεζοπορίας. Κάποιοι λένε 180 και βάλε. Εμείς, φυσικά, καταφέραμε να πέσουμε στη μία που δεν μπορούσε να γίνει ολόκληρη.
Είναι η πιο διάσημη διαδρομή του νησιού: από το Pico do Arieiro (1818 μ.) στο Pico Ruivo (1862 μ.), την ψηλότερη κορυφή της Μαδέρας. Περπατάς ανάμεσα στις δύο κορυφές, μέσα στα σύννεφα. Αυτό υποτίθεται.
Το πρόβλημα; Τον Αύγουστο του 2023 ξέσπασε μια πυρκαγιά και το μονοπάτι έκλεισε για επιδιορθώσεις, γιατί είχε γίνει επικίνδυνο. Εμείς πήγαμε το 2025. Το μεγαλύτερο κομμάτι ήταν κομμένο.
Και το πιο αστείο; Δεν το ξέραμε. Είχαμε ψάξει στο AI και στο ίντερνετ για διαδρομές στη Μαδέρα και δεν είχαμε καταλάβει ότι αυτές οι δύο πεζοπορίες είναι κομμάτια μιας μεγάλης διαδρομής και ότι είναι κομμένη στη μέση.
Η στιγμή που το καταλάβαμε

Ανεβήκαμε με το μάξι στο Pico do Arieiro. Ήταν 9 ή 10 Ιουνίου και, παρότι Ιούνιος, τα σύννεφα είχαν κατακλύσει το βουνό. Ομίχλη, και σιγά σιγά όλο το τοπίο χανόταν μέσα της.
Φτάσαμε στην κορυφή και αρχίσαμε να ρωτάμε τον κόσμο:
«Συγγνώμη, από πού ξεκινάει το μονοπάτι;»
«Από εκείνο το σημείο που φαίνεται στο βάθος. Αλλά μπορείτε να κάνετε μόνο ενάμισι χιλιόμετρο.»
Μόνο ενάμισι χιλιόμετρο; Τι εννοείτε μόνο ενάμισι;
Και μετά, χωρίς καν να τους ρωτήσουμε, ήρθε η σύντομη προσθήκη: «Αλλά και πάλι αξίζει.»
Δεν είχαμε και πολλές επιλογές. Πήραμε το μονοπάτι.
Μέσα στα σύννεφα
Και τελικά, είχαν δίκιο. Αξίζει.
Το μονοπάτι ήταν πολύ περιποιημένο: πέτρες, ξύλινα σκαλοπάτια, πάσσαλοι δεξιά κι αριστερά με σκοινιά για προστασία. Πολύ ωραίο και πολύ ασφαλές. Η θέα, αν και δεν έβλεπες τίποτα, ήταν τρομερή. Μόνο και μόνο το ότι βρισκόσουν μέσα στην ομίχλη αρκούσε. Ήταν λίγο σπουδαίο, λίγο ανατριχιαστικό, ένα μυστήριο περιπετειώδες τοπίο που σε κάνει να νιώθεις ότι περπατάς μέσα σε ταινία.
Μέχρι που, μετά από 1,5 χιλιόμετρο, εμφανίστηκε μια τεράστια πόρτα. Έκλεινε τον δρόμο και είχε μια πινακίδα: stop, δεν επιτρέπεται η πρόσβαση.
Μπορούσες βέβαια να την πηδήξεις από πάνω. Η πινακίδα όμως έλεγε «σεβάσου το, γιατί είναι επικίνδυνο». Το σεβαστήκαμε. Γυρίσαμε πίσω.
Το δεύτερο μισό, την επόμενη μέρα
Το Pico Ruivo βρίσκεται στην άλλη πλευρά του βουνού, και ο γύρος με το αυτοκίνητο ήταν μεγάλος. Γυρίσαμε στο Φουντσάλ και πήγαμε την επόμενη μέρα. Η διαδρομή μέχρι εκεί είναι περίπου μία ώρα, ίσως 30 με 40 λεπτά. Δεν θυμάμαι ακριβώς.
Αυτή τη φορά ήμασταν και φρέσκοι. Το κομμάτι αυτό είχε περισσότερη βλάστηση. Πάλι δεν το χόρταινες.
Στην κορυφή υπήρχε ένα μικρό ύψωμα, σαν πυργάκι. Ανέβηκα. Ήμουν στο ψηλότερο σημείο του νησιού. Σύννεφα έβλεπα παντού, αλλά ρε παιδί μου, νιώθεις ότι είσαι στην κορυφή του κόσμου. Όπως είπα και στο βίντεο: τεράστιος και τόσο μικρός ταυτόχρονα. Κόβεται η ανάσα. Είσαι πάνω από τα σύννεφα.

Και η ειρωνία
Φέτος, το 2026, το Instagram συνεχίζει να μου πετάει reels με πεζοπορίες στη Μαδέρα. Και βλέπω ότι το μονοπάτι άνοιξε.
Άνοιξε. Ένα χρόνο μετά από εμάς.
Όταν έφτιαχνα το βίντεο για τη Μαδέρα, την άνοιξη του 2026, έψαχνα πληροφορίες και βρήκα ότι γίνονταν ακόμα εργασίες. Έβαλα λοιπόν στο βίντεο ότι, επειδή αναφέρεται στο 2025, γίνονταν εργασίες επισκευής, για να καλύψω την περίπτωση να ανοίξει πλήρως μελλοντικά. Άνοιξε και πριν προλάβω να το ανεβάσω.
Κρίμα, είπα. Η καλύτερη διαδρομή του νησιού και την έχασα για ένα χρόνο.
Οι 180 διαδρομές
Ο αριθμός «180» μας τον είπε ένας από τους πεζοπόρους που συναντήσαμε. Η πιο ωραία επιβεβαίωση όμως ήρθε από μια ντόπια κυρία, από τη Μαδέρα, που ζούσε εκεί για χρόνια και ήξερε το νησί. Μας είπε ότι οι διαδρομές είναι πάνω από 180 και ότι δεν είχε κάνει ούτε τις μισές.
Αν δεν τις έχει προλάβει εκείνη,τί να πρωτοδούμε εμείς σε 6 ημέρες;
Αν θέλετε να απολαύσετε τα πλάνα της pεζοπορίας και της περιπέτειάς μου στη Μαδέρα, δείτε το πλήρες video μου στο κανάλι μου στο Youtube.

